หนังสือปกเดียวกันเขตการปกครองมายองเนส

เขตการปกครองมายองเนส ชวนเรานั่งลงที่โต๊ะอาหารในแบบที่ไม่ได้มีสูตรหรือขั้นตอนใด ๆ ให้ทำตาม เพราะนี่ไม่ใช่หนังสือสอนทำอาหาร แต่เป็นเรื่องสั้นแปดเรื่องที่หยิบเอาอาหารหลากหลายชนิดมาคลุกเคล้ากับเรื่องราวของผู้คน ทั้งความสุขและความเศร้าที่ปนอยู่ในชีวิตประจำวัน จนกลายเป็นชุดเรื่องสั้นที่ร้อยเรียงกันอย่างกลมกล่อม

นี่คือผลงานรวมเรื่องสั้นลำดับที่สองของจิราภรณ์ วิหวา ต่อจากเล่มแรกอย่าง ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มน้ำตามากๆ โดยในเล่มนี้ผู้เขียนยังคงสไตล์การเล่าเรื่องที่สนใจความรู้สึกของผู้คน และนำเอาวัตถุดิบธรรมดาอย่างอาหารมามาผสมผสานกับเรื่องราวชีวิตได้อย่างแนบเนียน กลายเป็นเรื่องสั้นที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของครัวและความทรงจำ

บรรยากาศของหนังสือเล่มนี้พาเราไปสำรวจความคิดของผู้คนที่ต่างหวาดกลัวการจบและการสิ้นสุด และพยายามสร้างเรื่องแฮปปี้เอนดิ้งขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมตัวเอง ความคิดเช่นนี้เองที่ทำให้เรื่องสั้นแต่ละเรื่องมีชั้นเชิงของอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นความสุขที่ปนมากับความเศร้า หรือความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในช่วงเวลาธรรมดา ๆ อย่างการกินข้าว การทำอาหาร หรือการนึกถึงใครสักคน อาหารจึงไม่ได้เป็นเพียงเมนูบนโต๊ะ แต่เป็นภาษาที่ตัวละครใช้สื่อสารความรู้สึกที่พูดออกมาเป็นคำไม่ได้

หากคุณเป็นคนที่ชอบเรื่องสั้นที่พาไปสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างคนกับความทรงจำ และชื่นชอบการอ่านที่ให้ความรู้สึกเหมือนได้นั่งกินข้าวกับเพื่อนที่เล่าเรื่องเก่า ๆ ให้ฟัง หนังสือเล่มนี้ก็น่าจะเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะที่คุณอยากเปิดหน้าแรกดูสักครั้ง