หนังสือปกเดียวกันบ้านแก้ว-เรือนขวัญ

บ้านแก้ว-เรือนขวัญ เล่าเรื่องของโมก เด็กชายกำพร้าพ่อแม่ที่คุณยายพามาพึ่งใบบุญของเสด็จพระองค์หญิงผู้เคยอยู่ร่วมตำหนักเดียวกัน เมื่อคุณยายเสียชีวิต พระองค์หญิงก็ทรงรับโมกมาเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนให้เขาเติบโตเป็นคนกตัญญู รู้จักสมถะ และรู้จักทำมาหากิน โมกซึมซับพระเมตตาที่ได้รับและตั้งใจจะตอบแทนพระคุณด้วยการดูแลทรัพย์สินและโครงการตามพระประสงค์ของพระองค์หญิง แต่ความตั้งใจดีของเขากลับถูกคนรอบข้างมองในแง่ร้าย พวกเขาคิดว่าโมกพยายามฮุบสมบัติของพระองค์หญิงเสียเอง ชีวิตของเด็กหนุ่มจึงต้องฝ่าฟันความริษยาและความโลภของผู้คนที่รายล้อม

หัวใจของเรื่องอยู่ที่บ้านเรือนไทยโบราณและเครื่องประดับอัญมณีอันล้ำค่าที่พระองค์หญิงทรงอยากรักษาไว้ให้คงอยู่ในที่เดียวกัน เป็นขวัญตาและแหล่งเรียนรู้ของลูกหลานสืบไป ไม่ให้ถูกขายหรือเปลี่ยนมือจนสูญสิ้นไปจากแผ่นดิน ภาระนี้เองที่โมกรับมาด้วยหัวใจกตัญญู ท่ามกลางผู้คนที่มองทุกสิ่งเป็นเพียงเงินตรา เช่น คุณข้าหลวงรำเพยผู้เลี้ยงดูลูกหลานด้วยของรางวัลราคาแพงและการแลกเปลี่ยน ขณะที่คุณณีพี่เลี้ยงก็ตั้งใจปั้นเดหลี หลานแท้ๆ ของพระองค์หญิง ให้มีชีวิตหรูหราราวเจ้าหญิงตามความฝันที่ตนเองไม่เคยได้

นวนิยายเรื่องนี้แฝงข้อคิดและคติธรรมไว้ไม่น้อย คำสอนของพระองค์หญิงที่อบรมโมกทั้งเรื่องความอ่อนน้อมถ่อมตน เปรียบดังเมล็ดข้าวที่อ้วนเต็มน้ำหนักจนต้นโน้มลงต่ำ ต่างจากเมล็ดลีบที่ชูต้นชี้ฟ้า ยังชี้ให้เห็นว่าการเติบโตในตระกูลสูงศักดิ์เพียงใดก็ไม่มีความหมาย หากการอบรมขัดเกลานั้นผิดทาง และคุณค่าของเรือนเก่าแก่กับศิลปะที่บรรจุอยู่ในนั้นก็มิใช่สิ่งที่เงินจะทดแทนได้

ถ้าคุณสนใจเรื่องราวของคนที่ยึดมั่นในบุญคุณและความดีงามท่ามกลางสายตาของคนที่เห็นแก่ตัว อยากชวนให้ลองเปิดเรื่องนี้แล้วคอยติดตามว่าโมกจะดูแลบ้านแก้วเรือนขวัญและหัวใจของคนรอบข้างไว้ได้อย่างไร