หนังสือปกเดียวกันไวษณวี

ไวษณวี ของทมยันตี คือนวนิยายแห่งธรรมที่ตั้งใจถ่ายทอดแก่นพุทธปรัชญาและเทวศาสตร์ผ่านเรื่องราวของผู้คนในโลกใบนี้ ผู้เขียนพาผู้อ่านเข้าไปสำรวจแนวคิดสำคัญสามประการ ได้แก่ ฌาน จิตา และมายา โดยฌานนั้นนำความเชื่อทางพระพุทธศาสนามาอธิบายด้วยแนวทางของฟิสิกส์และวิทยาศาสตร์ ส่วนจิตาซึ่งมีรากศัพท์จากภาษาสันสกฤตแปลว่าป่าช้า ทำหน้าที่อธิบายเรื่องพลังแห่งจิตให้เป็นเรื่องง่ายที่ผู้สนใจจะทำความเข้าใจ และมายาทำหน้าที่สื่อพุทธปรัชญาในหัวข้อที่ว่าแท้จริงแล้ววิญญาณคืออะไร

นวนิยายเรื่องนี้ชวนให้มองกายและสรรพสิ่งรอบตัวว่าเป็นเพียงกลุ่มก้อนแห่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ดังที่วิทยาศาสตร์และศาสนาต่างเสนอเหตุผลให้แก่กันและกัน แก่นความคิดเรื่องความว่างจึงถูกหยิบยกมาให้พิจารณา ควบคู่กับข้อคิดว่าจิตเท่านั้นเป็นใหญ่เป็นประธาน เมื่อกายหยาบแตกสลายกลับคืนสู่ธาตุเดิม สิ่งที่ยังคงอยู่คือพลังแห่งจิต และวัฏฏะการเกิดดับก็วนเวียนอยู่เพราะจิตที่ข้องด้วยตัณหาและกิเลสที่ทำให้เศร้าหมอง

อีกด้านหนึ่ง เรื่องราวยังตั้งคำถามถึงความตายที่มนุษย์ทุกคนต้องรับหน้าที่เดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนเลว รวยหรือจน ทุกชีวิตจึงเปรียบเสมือนนักโทษที่รอวันถูกประหารตามคำพิพากษาที่ยาวสั้นและแตกต่างกัน สิ่งที่เสมอกันคือความตาย แต่สิ่งที่ต่างกันคือเส้นทางหลังความตายต่างหากที่ต้องระวัง และทุกข์ที่ทนได้ยากที่สุดของมนุษย์ก็คือการพลัดพรากจากคนที่รัก

แต่ความทุกข์นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ทนได้เมื่อรู้เหตุแห่งทุกข์ เดินตามมรรคาแห่งการดับทุกข์ และเรียนรู้ที่จะวางลง ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค คืออริยสัจที่แต่ละคนต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง เพราะไม่มีใครยัดเยียดความเป็นอริยะให้ใครได้ และไม่มีใครหยิบทุกข์จากหัวใจใครทิ้งให้ได้ ทุกอย่างต้องวางจากจิตของตนเอง ผู้ที่รักกำลังย่างก้าวบนมรรคาแห่งการพลัดพราก แม้ยังห่วงใยกันอยู่ ก็ต้องรู้จักปล่อยวาง เมื่อจิตวิญญาณของผู้เป็นที่รักปรากฏแสงสว่างแห่งปัญญาเป็นลำดับ การเดินทางก็ย่อมตัวเบา การอยู่ในโลกมายาไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่าการกลับไปสู่ความสว่าง

นวนิยายเล่มนี้จึงชวนผู้อ่านที่สนใจพุทธปรัชญาและเทวศาสตร์มาค่อยๆ ติดตามแนวคิดเรื่องฌาน จิตา และมายาไปพร้อมกับตัวละคร เพื่อทำความเข้าใจเส้นทางแห่งการรู้ทุกข์และการวางลงด้วยตนเอง หากคุณกำลังมองหานิยายที่พาใจไปพักใคร่ครวญถึงความหมายของการเกิด แก่ เจ็บ ตาย และการกลับบ้านของจิตใจ ลองเปิดหน้าแรกแล้วปล่อยให้เรื่องราวค่อยๆ พาคุณเดินไปทีละก้าวดูนะ