รายละเอียดหนังสือ
เยื่อใยแห่งความพลัดพราก คือบทบันทึกส่วนตัวของนายแพทย์ผู้ใช้นามปากกา “แพทย์เชิงดอย” อาจารย์แพทย์ประจำภาควิชาสูตินรีเวช คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ผู้ต้องคลุกคลีอยู่กับการเกิด การเจ็บ และการตายอยู่เนืองนิตย์ ข้อเขียนชุดนี้เกิดขึ้นจากช่วงเวลาที่เขาได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในนครเบอร์ลินตะวันตกเมื่อปีพุทธศักราช 2531 และกลายเป็นการรำพึงถึงชีวิตท่ามกลางกระแสแห่งความพลัดพราก
ตัวบทไม่ได้ถูกจำกัดอยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ผู้เขียนเองเปรียบว่าเป็นข้อเขียนแบบ “ตามใจฉัน” ที่บางตอนคล้ายบทความทางวิชาการ บางตอนคล้ายบทกวี และบางตอนก็เหมือนบทปรัชญาเพ้อฝัน ยาวบ้างสั้นบ้าง ไม่มีเอกภาพทางภาษา ไม่มีระบบตายตัว ทว่าทุกบทเขียนขึ้นในยามสงบและตื่นเต็มตา อิงอยู่บนข้อเท็จจริงของชีวิต และมีเอกภาพร่วมกันที่จุดหมายอย่างหนึ่ง นั่นคือความพยายามสื่อความรู้สึกจากใจไปสู่ใจ
แก่นของเล่มจึงเป็นการใคร่ครวญถึงความตายในฐานะมรณานุสติ ทั้งเพื่อเตือนตนเองและเพื่อผู้อื่น ให้ระลึกถึงกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติที่ไม่มีใครหลีกพ้น ความพลัดพรากจึงถูกมองทั้งในฐานะความสูญเสียที่ต้องการการปลอบขวัญ และในฐานะความจริงที่ต้องทำความเข้าใจ ข้อเขียนเหล่านี้ยังมุ่งสืบทอดอุดมการณ์ของพุทธศิลปะว่าด้วยการตายและการดำรงอยู่ โดยหล่อหลอมจากวันคืนแห่งการเรียนรู้ตนเอง เมื่อเขามีศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยและผู้ป่วยอนาถาเป็นเพื่อนร่วมชีวิต
เล่มนี้มีโทนอบอุ่นและจริงใจ เหมาะกับผู้อ่านที่อยากค่อย ๆ อ่านไปช้า ๆ แล้วกลับมาถามตัวเองว่าแต่ละวันเราอยากมีชีวิตอยู่อย่างไร และอยากมอบอะไรให้แก่คนรอบข้างบ้าง เชื่อว่าหลายคนจะได้ทั้งความสบายใจและความกล้าที่จะมองความจริงที่ทุกคนต้องพบเจออยู่ในเล่มนี้ค่ะ
แพทย์เชิงดอย
