หนังสือปกเดียวกันเวลา

นวนิยายเรื่อง “เวลา” ของชาติ กอบจิตติ พาเราเข้าไปนั่งอยู่ในโรงละครเวทีของนักศึกษากลุ่มหนึ่ง ผ่านสายตาของผู้กำกับภาพยนตร์คนหนึ่งที่ตัดสินใจมาดูการแสดงครั้งนี้เพียงเพราะอ่านคำวิจารณ์ที่บอกว่ามันเป็นละครที่น่าเบื่อที่สุดในรอบปี และเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนแก่ในบ้านพักคนชรา ทั้งที่ผู้สร้างยังเป็นนักศึกษาที่เรียนไม่จบด้วยซ้ำ

สิ่งที่ทำให้การชมละครครั้งนี้ไม่เหมือนใคร คือวิธีเล่าเรื่องที่ชวนผู้อ่านเข้าไปเป็นตัวผู้กำกับคนนั้นเสียเอง เราจะได้นั่งดูชีวิตของคนแก่บนเวทีไปพร้อม ๆ กับเขา ได้ฟังเสียงในหัวของเขาที่บางครั้งก็หันมาคุยกับเราตรง ๆ บางครั้งก็ตัดสลับไปมาระหว่างมุมมองของคนดูกับมุมกล้องราวกับกำลังถ่ายทำภาพยนตร์อยู่จริง เรื่องราวดำเนินไปตามช่วงเวลาของแต่ละชั่วโมงตั้งแต่เช้าจรดเย็น ค่อย ๆ เผยให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างผู้กำกับที่สูญเสียภรรยาและลูกสาวไปให้กับการทำงานของตัวเอง กับการแสดงที่他似乎มองเห็นอะไรบางอย่างในนั้น

และเมื่อเรื่องมาถึงตอนจบ ผู้เขียนก็เลือกที่จะหักมุมด้วยการเฉลยว่าห้องกรงซึ่งดูเหมือนใช้กักขังคนแก่คนหนึ่งที่เอาแต่ตะโกนซ้ำ ๆ ว่า “ไม่มีอะไร ไม่มีจริง ๆ” แท้จริงแล้วในห้องนั้นก็ไม่มีอะไรอยู่เลยจริง ๆ

ชาติ กอบจิตติ เขียนนวนิยายเรื่องนี้ขึ้นโดยตั้งใจอุทิศให้แก่ปู่ ย่า ตา ยาย ของตัวเขาเองและของทุกคน พร้อมกับย้ำอยู่เสมอว่านวนิยายเรื่องนี้น่าเบื่อจริง ๆ หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2536 และได้รับรางวัลนวนิยายดีเด่นแห่งปีพร้อมรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งนับเป็นรางวัลซีไรต์ครั้งที่สองของผู้เขียนต่อจากคำพิพากษา

ถ้าคุณสนใจงานเขียนที่กล้าเล่นกับรูปแบบการเล่าเรื่อง และชวนให้เรานั่งอยู่กับคำถามเกี่ยวกับเวลา ชีวิต และความหมายของสิ่งที่เราเห็นตรงหน้า ลองเปิด “เวลา” ดูสักครั้ง แล้วปล่อยให้บทสนทนาระหว่างผู้กำกับกับผู้อ่านพาคุณค่อย ๆ คิดตามไปทีละชั่วโมงก็ได้