ถึงฉันจะโดดเดี่ยว แต่ก็ยังอยากอยู่คนเดียวอยู่ดี

ถึงฉันจะโดดเดี่ยว แต่ก็ยังอยากอยู่คนเดียวอยู่ดี เล่มนี้พาเรามารู้จักเม่นแคระผู้เหงาหงอยที่ทั้งขี้อายและไม่เก่งเรื่องการเข้าสังคม เกลียดความตึงเครียดในใจตัวเอง และไม่เคยชวนใครมาบ้านหรือไปเยี่ยมบ้านใครเลยสักครั้ง

วันหนึ่งเม่นตัดสินใจเขียนคำเชิญให้สัตว์ตัวอื่น ๆ มาที่บ้านของเขา เขาเขียนแล้วลบแล้วเขียนใหม่ซ้ำ ๆ กว่าจะได้คำเชิญที่พอใจ ก็ยังไม่กล้าส่งออกไปสักที จดหมายถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก แล้วจินตนาการของเขาก็เริ่มพาไปไกล ทั้งความคิดถึงหมี กบ ช้าง นกฮูก และสัตว์ตัวอื่น ๆ ที่อาจจะมา หรืออาจจะไม่มาเลยก็ได้

ในหัวของเม่นเต็มไปด้วยคำถามวนซ้ำ เขาจะเตรียมเค้กรสที่สัตว์แต่ละตัวชอบ แต่ถ้าไม่มีใครชอบเค้กเหล่านั้นเลยล่ะ ถ้าพวกเขาหัวเราะเยาะหรือตำหนิติเตียนเขาล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น การอยู่คนเดียวจะดีกว่าหรือเปล่า แต่ถ้าการอยู่คนเดียวกลับทำให้เหงากว่าตอนนี้ล่ะ เอาเข้าจริงความโดดเดี่ยวคืออะไรกันแน่ มันเข้ากับตัวเขาแล้วหรือยัง เขากำลังเหงา หรือจริง ๆ แล้วเขายังสบายดีอยู่ ในจินตนาการของเม่นมีสัตว์มากมายแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน และเขาก็ยังเฝ้ารอสัตว์สักตัวที่ยอมเป็นเพื่อนกับเม่นขี้อายและขี้หงุดหงิดง่ายอย่างเขา

เรื่องนี้แตะความเหงา ความแปลกแยก และความปรารถนาที่จะมีความสัมพันธ์กับผู้อื่น ในแบบที่คนอ่านหลายคนคงคุ้นเคยดี เป็นนิทานที่ไม่ได้เล่าเพื่อเด็กเพียงอย่างเดียว แต่เผื่อพื้นที่ให้ผู้ใหญ่ที่กลัวการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนได้เห็นตัวเองอยู่ในนั้นด้วย

ถ้าคุณเคยรู้สึกว่าอยากมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็อยากอยู่คนเดียวไม่ disturbed ลองเปิดใจไปกับเม่นแคระตัวนี้ดูนะ อาจมีบางมุมของเขา ที่ทำให้คุณรู้สึกว่าไม่ได้แปลกและไม่ได้เหงาอยู่คนเดียวเลย