หนังสือปกเดียวกันไม่ใส่ร้ายแต่ป้ายสี ไม่มีปี่แต่มีขลุ่ย

ไม่ใส่ร้ายแต่ป้ายสี ไม่มีปี่แต่มีขลุ่ย ของสมจุ้ย เจตนาน่าสนุก เป็นงานรวมเล่มที่คัดเลือกและเรียงเรื่องใหม่จากผลงานสองเล่มก่อนหน้า คือ ไม่มีปีแต่มีขลุ่ย และไม่ใส่ร้ายแต่ป้ายสี

เนื้อหาบางส่วนเป็นบทความเชิงสารคดีว่าด้วยความรักระหว่างชายหญิง ผู้เขียนพูดถึงการให้อภัยในฐานะสิ่งที่ช่วยประคับประคองความรักให้ยั่งยืน และชี้ให้เห็นว่าความหึงหวง การแทรกแซงความคิดของคนรัก และการครอบครองคนรักจนเกินจำเป็นเป็นสิ่งที่ทำให้ความรักเสื่อมลงได้ โดยยกแนวคิดของคาลิล ยิบราน กวีชาวเลบานอนมาประกอบ รวมทั้งเปรียบเทียบความหวานของคำพูดกับความเค็มของเกลือที่ช่วยถนอมน้ำใจของกันและกัน

นอกจากนี้ยังมีบทเพ้อสั้นๆ อย่างเรื่อง "เพ้อ : ชายเร่ร่อน" ที่พูดถึงราตรีที่ไร้แสงดาว และความปรารถนาจะช่วยกันแต้มสีสันให้โลกที่ดูว่างเปล่า

หากคุณสนใจมุมมองเรื่องความรักและการให้อภัย หรือชอบบทเพ้อที่มีภาพดาวและแสงไฟยามค่ำคืน ลองเปิดอ่านไปพร้อมกับผู้เขียนดูนะ