สูญสิ้นความเป็นคน

สูญสิ้นความเป็นคน เล่มนี้เป็นวรรณกรรมแปลของดะไซ โอซามุ ที่เล่าเรื่องผ่านรูปแบบบันทึกของตัวละคร ผู้ซึ่งยอมเปิดเผยบาดแผลและรอยมืดหม่นในอดีตของตัวเองออกมาเป็นถ้อยคำ ตั้งแต่ประโยคเปิดที่สารภาพว่าตนผ่านชีวิตอันมากด้วยความอัปยศ ชวนให้ผู้อ่านสงสัยใคร่รู้ว่าเจ้าของบันทึกเดินทางชีวิตมาอย่างไร จึงกล้าที่จะร้อยเรียงความในใจที่เจ็บลึกเช่นนั้นให้ปรากฏแก่สายตาผู้อื่น

แม้ผู้ประพันธ์จะจากไปแล้ว แต่ผลงานชิ้นนี้ยังยืนหยัดอยู่ในโลกวรรณกรรมด้วยความทระนง เนื้อหาไม่ได้ตั้งใจให้เป็นหนังสือแห่งความตายที่อ่านแล้วชวนให้จมดิ่งลง หากแต่เป็นเหมือนยาขมที่ปลุกให้ผู้อ่านตื่นตระหนักและหันกลับมาทำความเข้าใจตัวเองและชีวิตมากขึ้น

ใครที่สนใจวรรณกรรมที่กล้าเปิดเปลือยด้านมืดของมนุษย์ และชวนให้ได้ครุ่นคิดตามไปกับเส้นทางชีวิตของเจ้าของบันทึก ลองเปิดหน้ากระดาษเล่มนี้แล้วค่อย ๆ ติดตามถ้อยคำที่เขาสารภาพออกมาทีละตอนดูนะคะ