มงกุฎหนาม

นวนิยายของทมยันตีเรื่องนี้พาเรามาทำความรู้จักปวลี ตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ซุกซนและช่างต่อปากต่อคำจนคนรอบข้างปั่นป่วน แล้วค่อย ๆ เติบโตขึ้นบนเส้นทางแห่งเกียรติยศที่รายล้อมด้วยขวากหนาม เรื่องราวตั้งคำถามถึงโชคชะตาและวิถีแห่งกรรมที่ชีวิตแต่ละคนต้องเผชิญ บางชีวิตดูราบรื่นไร้ขวากหนาม ขณะที่บางชีวิตต้องผจญกับอุปสรรคซ้ำแล้วซ้ำเล่า การล้มแล้วลุกขึ้นจึงกลายเป็นบทเรียนที่หล่อหลอมความคิดและจิตวิญญาณของปวลีให้หนักแน่นขึ้น

ภาพของ "มงกุฎหนาม" ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ข้างใน ความเจ็บนั้นจะเข้าใจได้ดีก็เฉพาะผู้ที่เคยสวมมันมาก่อน เช่นเดียวกับสุภาษิตที่ปวลีใช้ยึดเหนี่ยวใจว่า ปลาทุกตัวต้องว่ายทวนน้ำ ปลาที่ตามน้ำมีแต่ปลาตายเท่านั้น เธอจึงเลือกกัดฟันเดินบนเส้นทางอันโดดเดี่ยว โดยมี "งาน" เป็นเครื่องพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง มีหยาดเห sweat เป็นเครื่องยืนยันความอดทน และมีขันติเป็นเครื่องวัดความมั่นคงในจิตใจ

สองข้างทางที่เธอผ่านไปมีทั้งคนที่คอยเชียร์และให้กำลังใจ มีช่อดอกไม้ และมีทั้งคนที่ตะโกนขู่ทำลาย แต่ทุกครั้งที่ท้อแท้ เสียงสั่งสอนอบรมของยายผู้เป็นที่เคารพบูชาจะคอยกระซิบอยู่ข้างหูเสมอ เป็นแรงใจให้ปวลี ซึ่งเปรียบตัวเองเป็นดั่งกุหลาบกลางขวากหนาม สามารถฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ ความอ้างว้างและความขมขื่นในอดีตที่เธอเคยคิดว่าเป็นเรื่องร้าย กลับกลายเป็นบทเรียนล้ำค่าที่หล่อหลอมให้เธอมั่นใจและมองโลกตามความเป็นจริง จนสามารถเดินบนวิถีทางที่ถูกต้อง ด้วยความเชื่อว่า ตราบใดที่ยังหวังจะยืนอยู่ จะต้องแก้ไขทุกปัญหาให้จงได้

ถ้าคุณชอบเรื่องราวที่ติดตามการเติบโตของตัวละครท่ามกลางความกดดันและทางเลือกในชีวิต ลองเปิดหน้าแรกของมงกุฎหนามแล้วค่อย ๆ เดินไปพร้อมกับปวลีดูนะคะ