เส้นสมมุติ

เส้นสมมุติ คือรวมเรื่องสั้นของวินทร์ เลียววาริณ ที่ชวนผู้อ่านมาตั้งคำถามกับสิ่งที่เราเคยเชื่อว่าเป็นเส้นแบ่งตายตัว ทั้งเส้นแบ่งระหว่างประเทศชาติ เชื้อชาติ ผู้คน ความเชื่อ วัฒนธรรมประเพณี และจิตใจ หนังสือเล่มนี้เดินทางต่อเนื่องจากงานชุดก่อนอย่าง อาเพศกำสรวล และ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน โดยรวบรวมเรื่องสั้นไว้ด้วยกัน 12 เรื่อง

แก่นสำคัญที่ร้อยเรื่องทั้งหมดไว้ด้วยกันคือความคิดที่ว่า เส้นสมมุติแม้ไม่มีตัวตนจับต้องได้ในทางรูปธรรม แต่กลับมีอิทธิพลทางนามธรรมต่อผู้คนมากมายจนถึงขั้นทำลายชีวิตได้ ผู้เขียนวางอุดมคติของเล่มไว้อย่างชัดเจนว่า เรามีโลกหนึ่งเดียว เรามีมนุษยชาติเดียว ชีวิตทั้งหมดก็คือชีวิตเดียวกัน มาจากต้นกำเนิดเดียวกัน ส่วนที่เหลือนั้นเป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สมมุติขึ้นมา

ในบรรดา 12 เรื่อง มีเรื่องที่น่าสนใจหลายเรื่อง เช่น เสือในสวนยาง ที่พูดถึงผู้คนทางใต้ สวนยาง หน้าที่ของชีวิต ธรรมชาติ และความเชื่อ ยังมีเรื่อง ฮินดูกูฎ สะพาน และรักกันหนึ่งร้อยปี รวมอยู่ด้วย โดยเฉพาะเรื่อง สะพาน ที่ได้แรงบันดาลใจจากภาพ โอฮาชิ อาตาเคะ โนะ ยูดาจิ หรือฝนกระทันหันเหนือ ของ อุตะกาวะ ฮิโรชิเกะ ซึ่งสะท้อนสภาวะจิตใจและอารมณ์ของศิลปินออกมาเป็นเรื่องเล่า

งานเขียนในเล่มนี้ยังแทรกความเป็นวิทยาศาสตร์ไว้ด้วย ทั้งเรื่องของยีนที่กำหนดพฤติกรรมมนุษย์ การตีความงานศิลปะ และการใช้ภาพเขียนเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ขณะเดียวกันก็มีฉากหลังเป็นเหตุการณ์จริงจากข่าว โดยมีหมายเหตุท้ายเรื่องกำกับว่าเหตุการณ์บางส่วนนั้นเกิดขึ้นจริง

ถ้าคุณสนใจเรื่องสั้นที่ชวนมองเส้นแบ่งในใจคนและในสังคม ลองหยิบ เส้นสมมุติ ขึ้นมาอ่านดู แล้วค่อย ๆ ติดตามว่าตัวละครในแต่ละเรื่องจะจัดการกับเส้นที่พวกเขาวาดขึ้นเองอย่างไร