รุ้งตะแคงแวงตั้ง

ถ้าชีวิตคือการเดินทาง คำถามหนึ่งที่ชวนให้หยุดคิดก็คือ ทำไมเราต้องออกเดินทางเพื่อเขียนหนังสือบันทึกการเดินทางด้วย «รุ้งตะแคงแวงตั้ง» ของวิชัย คือความเรียงและบันทึกการเดินทางที่พาเราย้อนไปสำรวจเส้นทางและสถานที่ต่าง ๆ ที่ผู้เขียนเคยผ่านเข้ามาในชีวิต สถานที่ส่วนใหญ่ไม่ได้หวือหวา เป็นที่ธรรมดา ๆ ที่หลายคนน่าจะเคยไป แต่สิ่งที่ทำให้แต่ละที่แตกต่างกันไม่ใช่ทำเลหรือชื่อเสียง หากเป็นรายละเอียดและความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะมอง หยิบจับ และรู้สึกกับมันอย่างไร

เมื่อลองไล่ดูชื่อบทบางตอน เช่น ตะชิเล็ก ทวีชัยแลนด์ แม่เมย งานวัด โรงเรียนสรรพวิทยาคม สนามบาส หมอชิต สองสลึง Y2K และตลาดไฟฉาย จะเห็นว่าพื้นที่ในเล่มนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่สถานที่ท่องเที่ยวในความหมายทั่ว ๆ ไป แต่ครอบคลุมทั้งโรงเรียน สนามกีฬา วัด ตลาด และสถานที่ประจำวัน ซึ่งล้วนเป็นฉากหลังของความทรงจำที่ผู้เขียนนำมาเล่าผ่านตัวตนของตัวเอง ความเรียงแนวนี้จึงไม่ได้มุ่งให้ข้อมูลเชิงไกด์บุ๊ก แต่ชวนอ่านในฐานะการบันทึกประสบการณ์ที่ผูกสถานที่เข้ากับผู้คนและห้วงเวลาหนึ่ง ๆ

ในมุมของผู้อ่านที่มองหางานเขียนสารคดีเชิงความเรียง เล่มนี้จึงน่าสนใจตรงที่มันเปิดพื้นที่ให้เราได้สังเกตว่า สถานที่ธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวันอาจกลายเป็นเรื่องเล่าที่มีสีสันได้ ถ้าเราลองหยุดมองและรู้สึกกับมันสักหน่อย ใครที่ชอบตามไปอ่านบันทึกการเดินทางที่ไม่ได้ไปไกลจากชีวิตจริงมากนัก ลองเปิด «รุ้งตะแคงแวงตั้ง» แล้วค่อย ๆ เดินไปพร้อมกับผู้เขียนทีละหน้า แต่ละบท อาจมีสถานที่หรือความรู้สึกสักแห่งที่ทำให้คุณหวนนึกถึงเส้นทางของตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว