ศีรษะมาร

ศีรษะมาร ว่าด้วยเรื่องของปิลันธา หญิงสาวหน้าตาสวยงามผู้มีพลังจิตที่เหนือกว่าคนทั่วไป เธอเติบโตมาภายใต้การดูแลของนายแพทย์ปีติ ผู้เป็นลุง พร้อมกับลุงพร คนรับใช้คนสนิท แต่คืนหนึ่งหลังออกเที่ยวกลางคืนตามเคย ปิลันธาประสบอุบัติเหตุรุนแรงจนศีรษะหลุดจากลำตัว ด้วยพลังจิตอันแข็งกล้า เธอจึงไม่ตายและบังคับร่างกายของตัวเองให้พาศีรษะกลับบ้าน เพื่อให้นายแพทย์ปีติช่วยต่อหัวให้ติดกับตัวอีกครั้ง

ด้วยความเวทนา นายแพทย์ปีติยอมช่วยเหลือหลานสาว โดยซ่อนเธอไว้ในห้องทดลองใต้ดินและใช้สารเคมีที่คิดค้นขึ้นเพื่อรักษาสภาพเธอ พร้อมกำชับให้ปิลันธาอยู่แต่ในห้องทดลองเท่านั้น แต่เมื่อการทดลองผสานกับพลังจิตทำให้เธอกลับมามีรูปร่างใกล้เคียงเดิม ปิลันธาก็ไม่อาจทนอยู่ในที่แคบได้อีก เธอแอบออกไปข้างนอก และเมื่อลุงพรผู้ติดตามไปด้วยถูกทำร้าย ปิลันธาก็ตัดสินใจถอดหัวตัวเองแล้วกัดคอคนร้ายจนเสียชีวิต จากเหตุการณ์นั้นเองที่ทำให้เธอค้นพบว่าเลือดมนุษย์หล่อเลี้ยงร่างกายเธอได้ดีกว่าสารเคมีของลุง เธอจึงแอบออกไปในยามค่ำคืนเพื่อเสาะหาเลือดมาเป็นพลังงานอยู่เสมอ

เรื่องราววุ่นวายยิ่งขึ้นเมื่อวิฬารี หลานสาวอีกคนของนายแพทย์ปีติ เดินทางกลับมาพร้อมสักการ คู่หมั้นของเธอ ปิลันธาที่ได้เห็นสักการก็สนใจเขาเป็นพิเศษ ยิ่งเมื่อเธอใช้พลังจิตบังคับเขาไม่ได้ก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการที่จะแย่งเขามาเป็นของตน ลุงพรพยายามเตือนสติจนปิลันธาโกรธและทำให้เขาตาบอด เมื่อนายแพทย์ปีติรู้ว่าเธอเป็นผู้ทำร้ายลุงพรและต่อว่าเธอ ปิลันธาก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่จนทำลายห้องทดลองของลุง สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อน้ำกรดร่วงลงมาถูกตัวเธอจนร่างกายแหลกสลาย เหลือไว้เพียงก้อนสมองที่ยังคงเคลื่อนไหวได้ และก้อนสมองนั้นก็ใช้พลังจิตบังคับให้นายแพทย์ปีติช่วยให้เธอได้ร่างกายกลับคืนมา โดยหมายตาร่างของวิฬารีเป็นเป้าหมาย

นวนิยายเรื่องนี้ผสานบรรยากาศลึกลับสยองขวัญเข้ากับแนวคิดวิทยาศาสตร์และปรจิตวิทยา ทั้งการสื่อสารด้วยคลื่นความคิด การใช้จิตควบคุมการลอยตัว และการเคลื่อนย้ายวัตถุด้วยพลังจิต ซึ่งแสดงออกผ่านภาพของศีรษะที่ลอยไปมาอย่างอิสระ ชวนให้ติดตามว่าปิลันธาจะทำตามเป้าหมายได้หรือไม่ และสักการจะหาทางช่วยวิฬารีออกจากเงื้อมมือของก้อนสมองนั้นอย่างไร ใครที่ชื่นชอบนิยายสยองขวัญที่ไม่ได้มีแค่ความน่ากลัว แต่ยังมีปมความสัมพันธ์และตัวละครที่ซับซ้อนรออยู่ ลองเปิดเข้าไปทำความรู้จักปิลันธาดูสักครั้ง แล้วคุณจะพบว่าความหลอนแบบนี้ชวนให้คิดตามไม่น้อยเลย