อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด!

ถ้าพูดถึงนิยายจีนแนวโรแมนติกคอมเมดี้ที่พระนางปะทะฝีปากกันตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่อง "อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด!" ของชิวรั่วเยีย เล่มนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ชวนให้ติดตามความวุ่นวายของศิษย์กับอาจารย์ได้อย่างเพลิดเพลิน โดยฉบับแปลไทยนี้แปลโดยกวงซิน

เรื่องราวเริ่มจากนางเอกอย่าง "ฉืออิ๋ง" ที่ถูกสำนักหลันไถบันทึกไว้ว่าเกิดตรงวันที่มีดาวหางปรากฏขึ้น ซึ่งถือกันว่าเป็นลางไม่ดี เธอจึงฝังใจว่าฉายา "ดาวหายนะ" ที่ติดตัวมานั้นมาจากบันทึกเล่มนี้ และตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องแก้แค้นสำนักหลันไถให้ได้ แต่ไม่ว่าจะพยายามเล่นงานสำนักนี้สักกี่ครั้งก็ไม่เคยสำเร็จ คนที่ถูกจับมาเป็นตัวแทนกลับต้องถูกลดขั้น โยกย้าย หรือถูกลงโทษไปตามระเบียบ ส่วนสำนักหลันไถก็ยังคงอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้

เมื่อแผนการเดิมไม่ได้ผล ฉืออิ๋งจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ "ไป๋สิงเจี่ยน" อาจารย์และหัวหน้าสำนักหลันไถ ซึ่งเป็นคนที่นิ่งและดูน่าเกรงขาม แต่ความนิ่งนั้นกลับไม่ช่วยให้เธอหยุดก่อเรื่อง เพราะเธอเริ่มเข้าใกล้เขาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวจนผื่นแดงขึ้น ยังมีมุกหนุนขาของเขาเป็นหมอนพักหว่าง บุกเข้าไปในหอตำราเพื่ออ่านบันทึกลับ และร้องไห้เสียงดังไม่ยอมหยุดจนกว่าเขาจะยอมตามใจในเรื่องต่างๆ

นอกเหนือจากเรื่องการเข้าใกล้ตัวอาจารย์แล้ว ฉืออิ๋งยังมีวีรกรรมอีกหลายอย่าง อย่างเรื่องผลอิงเถาที่เขาหวงจนไม่ยอมให้ใครกิน เธอก็เล่นบุกไปถึงบ้านเพื่อใช้เขาเก็บผลไม้มาให้กินเสียเลย หรือเรื่องอาหารการกินที่เขาไม่ชอบกินเนื้อสัตว์ เธอก็ถึงขั้นจับไก่ที่บินมาเกาะกำแพงบ้านเขามาบังคับให้เขากินให้ได้

แต่จุดที่ทำให้เรื่องนี้แตกต่างออกไปคือ ทุกครั้งที่ฉืออิ๋งแกล้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ คนที่ตกเป็นเป้าอย่างไป๋สิงเจี่ยนกลับไม่เคยผลักไสหรือดุด่าเธอเลย เขากลับทำตามที่เธอขอทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องที่ดูไร้สาระไปจนถึงเรื่องที่ต้องฝืนใจตัวเอง นั่นยิ่งทำให้นางเอกของเราตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะขอแกล้งเขาต่อไปแบบไม่เลิก ไม่ว่าจะต้องงัดไม้เด็ดอะไรออกมาอีก

ความน่ารักของเรื่องนี้จึงอยู่ที่การปะทะกันระหว่างความซน เอาแต่ใจ และความดื้อรั้นของฉืออิ๋ง กับความสุขุมและความอดทนของไป๋สิงเจี่ยน ที่ค่อยๆ เผยให้เห็นความอ่อนโยนของเขามากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านทุกครั้งที่เธอปีนป่ายเข้าไปวุ่นวายในชีวิต

ถ้าใครกำลังมองหานิยายจีนแปลไทยที่ชวนหัวเราะกับวีรกรรมกวนๆ ของเด็กสาวที่คิดจะแกล้งอาจารย์ให้ได้สักครั้ง ลองเปิดใจให้ "อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด!" เล่มนี้ แล้วค่อยๆ ลุ้นไปพร้อมกันว่าสุดท้ายแล้วความดื้อของฉืออิ๋งกับความนิ่งของไป๋สิงเจี่ยนจะลงเอยกันแบบไหน