เศษกระดาษ

เศษกระดาษ เล่มนี้พาเรามาดูเบื้องหลังการทำงานของนักเขียนอย่าง วินทร์ เลียววาริณ ผ่านเศษกระดาษที่เขาใช้จดไอเดีย ความคิด และภาพสเก็ตช์ระหว่างทางของการสร้างงานเขียน เมื่อแรกก้าวเข้าสู่โลกนักเขียนในปี พ.ศ. 2528 ความคิดของเขาพรั่งพรูราวกับภูเขาไฟ จนต้องรีบจดลงบนเศษกระดาษที่อยู่ใกล้มือเสมอ

สำหรับนักเขียน เศษกระดาษไม่ใช่แค่การเขียนเล่นฆ่าเวลา แต่เป็นบันทึกความคิดที่ค่อย ๆ ต่อกันเป็นชิ้นเป็นอัน เหมือนตัวต่อเลโกที่ประกอบขึ้นเป็นเรื่องสั้นหรือนวนิยายแต่ละเรื่อง ตลอดชีวิตนักเขียนกว่าสามสิบห้าปี มีเศษกระดาษเช่นนี้เกิดขึ้นนับไม่ถ้วน บางชิ้นได้รับการพัฒนาต่อจนกลายเป็นเรื่องสั้นหรือนวนิยายที่สมบูรณ์ ในขณะที่บางชิ้นยังคงอยู่ในสภาพเดิม คือเป็นเศษกระดาษที่เก็บความคิดเอาไว้อย่างนั้น

หนังสือเล่มนี้รวบรวมภาพและเนื้อหาของเศษกระดาษเหล่านั้นมาให้ได้ชมกัน โดยส่วนใหญ่เป็นเศษกระดาษจากยุคต้น ๆ ของชีวิตนักเขียน ช่วงเวลาที่ไอเดียยังดิบและเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ เป็นเหมือนการเปิดสมุดร่างส่วนตัวให้เห็นว่าเรื่องเล่าหนึ่งเรื่องกว่าจะก่อตัวขึ้นมาได้ ต้องผ่านการขีดเขียน ทดลอง และเก็บเศษความคิด多少次เพียงใด

ถ้าคุณสนใจเบื้องหลังความคิดสร้างสรรค์ และอยากเห็นว่าจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ อย่างเศษกระดาษแผ่นหนึ่งสามารถเติบโตไปเป็นเรื่องเล่าที่สมบูรณ์ได้อย่างไร เล่มนี้ชวนให้ค่อย ๆ พลิกดูอย่างใจเย็น แล้วลองจินตนาการตามไปว่าความคิดไหนอาจกลายเป็นเรื่องถัดไป