นิยาย เจ้าชายแห่งหายนะ เล่ม 1-2

ถ้าพูดถึงแฟนตาซีมืดที่ตัวเอกไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นวีรบุรุษ แต่อยู่ในคราบ "เจ้าชายปีศาจ" มาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้ชวนให้เราอยากรู้ว่าเมื่อความดีกับหน้าที่ของเผ่าพันธุ์ไม่ไปทางเดียวกัน กิวาร์จะเลือกข้างไหน ในเล่ม 1 ตอน "เลือดของไวซาล" เขาถูกเลี้ยงดูให้เป็นเจ้าชายปีศาจมาตั้งแต่จำความได้ แต่กลับไม่ได้รู้สึกยินดีกับการก่อกรรมชั่วแบบที่เจ้าชายปีศาจคนอื่นเป็น และที่ต่างชัดคือมุมมองต่อมนุษย์ เขามองมนุษย์ไม่ต่ำช้าเหมือนพวกเดียวกัน เมื่อมีคนเริ่มสังเกตว่าเขาชั่วไม่สมกับตำแหน่ง ทางองค์กรจึงมอบหมายภารกิจทำลายล้างประเทศ พร้อมทั้งส่ง "ผู้คุม" มาเกาะติด เขาจึงต้องพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควรกับสิ่งที่ถูกเลี้ยงดูมา หรือไม่ก็ถึงขั้นต้องหันดาบใส่ "พี่น้อง" ของตัวเอง

พอเข้าสู่เล่ม 2 ตอน "งานเลี้ยงของซาลีฟ" ความขัดแย้งยิ่งชัดขึ้น เมื่อกิวาร์ลงมือสังหาร "ไวซาล" หนึ่งในเจ้าชายปีศาจที่ร่วมภารกิจด้วยกัน การกระทำครั้งนี้ตอกย้ำว่าเขาได้ทรยศองค์กรที่เลี้ยงดูเขามาเต็มตัว ขณะเดียวกันขุนพลปีศาจก็ออกเดินทางสู้ทั้งที่มองไม่เห็นทางชนะ เหลือเจ้าชายปีศาจอยู่ในสนามอีกเพียง 4 คน และด้านของ "แอนนา มาเรีย" ก็ถูกช่วงชิงจิตใจจนต้องหลับใหลลง ส่วนศัตรูที่ "แฟมีเลีย" ส่งมาชิงกระดูกก็คือ "ผู้ปกครองเจ้าสำราญ" เจ้าชายปีศาจที่ว่ากันว่าโหดเหี้ยมที่สุด

รวมสองเล่มนี้จึงเป็นเส้นทางของตัวละครที่ต้องแบกปมศีลธรรมไว้บนบ่า ทั้งความภักดีต่อสิ่งที่เลี้ยงดูมา ความผูกพันกับคนรอบข้าง และคำถามว่าการเป็น "ปีศาจ" ต้องหมายถึงการเป็นคนเลวเสมอไปหรือไม่ ใครที่ชอบแฟนตาซีมืดแน่ต่อสู้และตัวเอกที่ใจไม่ได้อยู่ข้างเดียวกันกับหน้าที่ ลองเปิดตามกิวาร์ดูนะว่าเขาจะคุมสมดุลระหว่างหัวใจกับดาบไว้ได้แค่ไหน และเลือกเดินเส้นทางไหนเมื่อทุกอย่างถูกเดิมพันด้วยชีวิตของคนที่เขาผูกพัน