ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ เล่ม 1-2

ปูรณ์ วรรณดำรง ฉากหน้าคือประธานกรรมการบริหารธนาคารใหญ่ แต่เบื้องหลังเขาเป็นเพียงเด็กชายที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในบ้านวรรณดำรง มีที่ยืนเพียงผู้อาศัยและมีหน้าที่ตอบแทนบุญคุณ เขาเฝ้ามองความฝันของเด็กหญิงตัวหนึ่งมาแต่เยาว์วัย คอยประคองและผลักดันเธออยู่เงียบ ๆ แม้เธอจะไม่เคยมองเห็นคุณค่าของเขา เพราะอคติที่คุณย่าพริ้มเพราคอยพร่ำเตือนหลานสาวอยู่เสมอ

ฝันของวีว่า วรรณวิวาห์ วรรณดำรง คือการได้เป็นเจ้าสาวสักครั้งในชีวิต แม้ตัวเองจะยังสานฝันนั้นไม่สำเร็จ เธอกลับบริหารวรรณวิวาห์เวดดิ้งจนเป็นบริษัทจัดงานแต่งชั้นแนวหน้าของประเทศ คอยเนรมิตชุดขาวงดงามและภาพฝันให้เจ้าสาวคนแล้วคนเล่าได้ก้าวสู่วันสำคัญที่สุดของชีวิตหญิงสาว แต่ปมในใจที่เธอพลาดโอกาสเป็นเจ้าสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังเป็นแผลที่ใครแตะต้องไม่ได้

เมื่อคุณย่าพริ้มเพราหวังจะให้วีว่าได้แต่งงานกับลาภิส นายทหารหนุ่มลูกพี่ลูกน้องที่ผู้ใหญ่เห็นชอบ ความฝันของเธอจึงเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าพินัยกรรมกลับไม่ยกมรดกก้อนมหาศาลให้เธอ ลาภิสและครอบครัวจึงบอกปัดงานแต่งต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ แล้วหันไปประกาศแต่งงานกับมุกริน ดาราสาว แถมยังจ้างวรรณวิวาห์เวดดิ้งของเธอจัดงานให้อีก ด้วยหวังจะประชดประชันให้เจ็บใจ

ความเครียดที่ถาโถมทำให้วีว่าออกไปเดินเล่นริมน้ำอยู่บ่อยครั้ง จนถูกเมธี อดีตหุ้นส่วนที่เคยมีเรื่องกันปองร้าย พลัดตกลงไปในแม่น้ำ วิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างเพราะความเลินเล่อของเจ้าสัววรรณ คุณทวดผู้ล่วงลับซึ่งทำหน้าที่ยมทูต เมื่อมุกรินประสบอุบัติเหตุจากการศัลยกรรมจนเสียชีวิตในเวลาไล่เลี่ยกัน วีว่าจึงเข้าสิงร่างผิดคน และต้องติดอยู่ในร่างนางเอกสาวถึงสามเดือนก่อนจะกลับคืนร่างเดิมได้

เธอตัดสินใจใช้ช่วงเวลานี้ในฐานะว่าที่เจ้าสาวของมุกรินสานฝันการได้เป็นเจ้าสาวให้เป็นจริงเสียที แม้จะรู้ตัวว่าคนที่เธออยากจับมือเคียงข้างในวันวิวาห์คืออาปูรณ์ ผู้ชายคนเดียวที่รักและหวังดีต่อเธอเสมอมา แต่กว่าจะเห็นคุณค่าของความรักนั้นก็อาจสายเกินไปเสียแล้ว สามเดือนข้างหน้าจึงกลายเป็นการเลือกระหว่างความรักกับความฝัน

นอกจากเรื่องรักแล้ว เรื่องยังถักทอความผูกพันของคนในครอบครัว โดยเฉพาะระหว่างคุณย่าพริ้มเพรากับหลานนอกสายตาอย่างปูรณ์ ที่ทำให้ต้องคิดตามไปถึงความหมายของการเป็นคนของบ้านหลังหนึ่ง หากคุณสนใจความสัมพันธ์ที่อึดอัดแต่เปี่ยมเยื่อใย และอยากรู้ว่าวีว่าจะเลือกทางไหน ลองเปิดเข้าไปอยู่ในช่วงเวลาสามเดือนนั้นดูสิ