รักเรานั้น...นิรันดร

“รักเรานั้น...นิรันดร” ผลงานของเจมส์ แพทเทอร์สัน เล่มนี้พาเราย้อนไปสู่เรื่องราวที่ว่าด้วยความรัก ความผูกพันในครอบครัว และการเก็บรักษาความทรงจำไว้ผ่านตัวอักษร เรื่องเริ่มจากเคธี่ บรรณาธิการสาวที่ถูกแมท คนรัก บอกเลิก และเขาทิ้งไดอารี่เล่มหนึ่งไว้ให้เธอ ก่อนจากกัน ไดอารี่เล่มนั้นเป็นของผู้หญิงชื่อซูซานนี่ ซึ่งเขียนบันทึกถึงนิโคลัส ลูกชายของเธอ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของพ่อและแม่ให้ลูกได้รู้จักและจดจำ ตัวซูซานนี่เองเป็นคนที่กำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ความอยากให้ลูกรับรู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร มีที่มาอย่างไร จะเป็นแรงผลักดันสำคัญที่ค่อย ๆ เผยออกมาในแต่ละหน้า

สิ่งที่ทำให้เล่มนี้มีเสน่ห์คือโครงสร้างแบบนิยายซ้อนนิยาย เรื่องราวสลับไปมาระหว่างพาร์ทของเคธี่กับพาร์ทไดอารี่ของซูซานนี่ ผู้อ่านจึงได้ติดตามสองชีวิตคู่ขนานกันไป ความอยากรู้ว่าเหตุใดไดอารี่เล่มนี้จึงถูกส่งต่อถึงมือเคธี่ และไดอารี่จะเผยอะไรเกี่ยวกับแมทได้อีกบ้าง คือแรงดึงที่ทำให้อ่านต่อได้เรื่อย ๆ จากการบอกเล่า บรรณานุกรมของห้องสมุดระบุว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่ผสมผสานความหวังและความหวาดกลัวไว้ด้วยกัน ชวนให้ผู้อ่านคาดเดาไปจนถึงนาทีสุดท้ายและรอคอยว่าทุกอย่างจะคลี่คลายอย่างไร

ด้านอารมณ์ของเรื่องไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างเดียว แต่เปิดด้วยความรักและความสุข ค่อย ๆ ดำเนินไปสู่ความเศร้าและการสูญเสีย ก่อนจะปิดท้ายด้วยความหวัง ธีมที่แทรกอยู่ตลอดทางจึงเป็นเรื่องของความรักและความผูกพันในครอบครัว การใช้ชีวิต และการเห็นคุณค่าของช่วงเวลาสุขสั้น ๆ ที่มีอยู่ แม้รู้ว่าความเศร้าจะตามมาในภายหลัง การเล่าเรื่องถูกออกแบบอย่างมีชั้นเชิง มีจุดพลิกที่ทำให้ต้องคาดไม่ถึงอยู่หลายจังหวะ ตัวละครถูกวางไว้อย่างสมดุลและสมจริง ไม่ออกมาเป็นคนดีหรือคนร้ายเกินไปจนขาดน้ำหนัก

ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบนิยายว่าด้วยความสัมพันธ์และครอบครัว ซึ่งเล่าเรื่องผ่านบันทึกส่วนตัวสองชั้น และชวนให้คิดตามว่าความรักของคนหนึ่งจะส่งต่อไปถึงคนอื่นได้อย่างไร ลองเปิด “รักเรานั้น...นิรันดร” เล่มนี้ดู แล้วค่อย ๆ ติดตามไปพร้อม ๆ กับเคธี่ว่าบันทึกของซูซานนี่จะพาเธอไปสู่คำตอบอะไรบ้าง บางทีการอ่านเรื่องนี้ในจังหวะที่คุณพร้อม อาจทำให้มองความผูกพันรอบตัวเบาลงสักนิดและช้าลงสักหน่อย