วังดอกหญ้า

วังดอกหญ้าเล่าเรื่องของดวงเทียน หญิงสาวที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในบ้านเก่าหลังเล็ก ๆ บนที่ดินมรดกประมาณสองไร่ ซึ่งคุณตาคุณยายปลูกสร้างไว้เป็นที่พักพิงยามบั้นปลาย ทว่าที่ดินผืนนี้กลับกลายเป็นจุดสนใจของเจ้าสัวโภคา เจ้าของธุรกิจโรงแรมใหญ่ที่อยู่ตรงข้าม ผู้พยายามเจรจาขอซื้อที่มาหลายปีโดยไม่ยอมลดละ เพราะที่ดินของดวงเทียนเหลืออยู่เพียงผืนเดียวโดดเดี่ยวท่ามกลางตึกสูงในย่านธุรกิจ ตรงข้ามกับบ้านของเอกรถ ลูกชายเจ้าสัวที่กลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศเพื่อสืบทอดกิจการ เอกรถกับดวงเทียนเคยเป็นเพื่อนบ้านกันในวัยเด็ก ก่อนชีวิตจะพาให้ทั้งคู่ห่างกันไปตามบริบทของครอบครัวที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว แต่เมื่อโตขึ้น ทั้งสองได้กลับมาพบกันอีกครั้งจากเหตุการณ์เล็ก ๆ รอบขนมลูกชุบชุดสุดท้าย และความทรงจำดี ๆ ในอดีตก็ค่อย ๆ ถูกหยิบขึ้นมาทบทวน ท่ามกลางแผนการและผู้คนที่เข้ามาใกล้ชิดดวงเทียนเพราะหวังในที่ดินมรดก นวนิยายเรื่องนี้หยิบยกเรื่องราวธรรมดาของชีวิตคนเมืองมาสะท้อนความคิดเรื่องความพอเพียง การรู้จักพอ และการดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย ดังความคิดที่ว่าสิ่งที่หายากที่สุดสำหรับยาจกคือเงินทองที่จะเลี้ยงชีวิต สำหรับคนเห็นแก่ตัวคือความรู้จักพอ สำหรับผู้ตกอยู่ในความทุกข์คือความสุข และสำหรับเศรษฐีคือเวลา ความสุข ตลอดจนความรู้จักพอ เรื่องยังชวนให้คิดถึงการเลือกคู่ครอง การไว้ใจผู้อื่น การรู้ทันคน และการเห็นคุณค่าของน้ำใจที่มีให้กัน แม้จะเป็นนวนิยายที่เขียนไว้นานหลายสิบปีแล้ว แต่เรื่องราวและแง่คิดในเล่มยังชวนให้ผู้อ่านได้ขบคิดและเทียบเคียงกับชีวิตในปัจจุบันได้อยู่เสมอ หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบเรื่องเล่าเรียบง่ายซึ่งแฝงข้อคิดไว้ให้ค่อย ๆ คิดตาม วังดอกหญ้าอาจเป็นอีกเล่มที่คุณอยากหยิบขึ้นมาอ่านและเก็บไว้ในใจ