ไม้เท้าสีชมพู

ไม้เท้าสีชมพู เล่าเรื่องของเด็ก ๆ ในชนบทที่หาผลไม้ป่ากินกันให้หายหิว แล้วชวนกันเล่นเป็นทาร์ซานโหนเถาวัลย์ตามพุ่มไม้ อย่างที่เคยเห็นจากหนังขาวดำที่ฉายในวิกแถววัด เด็กบางคนไม่เคยดูเอง แต่ฟังเพื่อนเล่าแล้วก็สนุกอยากลองเป็นทาร์ซานไปด้วย ตัวละครที่ปรากฏในเรื่องมีเลี่ยม เอียด และเพิ่ม การเล่นสนุกบนยอดพุ่มไม้กับเชือกเถาวัลย์จึงดำเนินไปอย่างครื้นเครง จนกระทั่งเพิ่มพลาดท่าตกลงมากระทบพื้นเบื้องล่างโดยร้องไม่ออก เพื่อน ๆ จึงรีบร้องเรียกให้ช่วยกัน

นี่คือนิยายวรรณกรรมเยาวชนจากฝีมือของไพบูลย์ พันธ์เมือง นักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นชาวชุมพร ซึ่งเคยเป็นครูสอนหนังสือมาก่อน เรื่องนี้สะท้อนภาพชีวิตเด็กบ้านนอกกับความสนุกในป่าที่ผูกพันกับธรรมชาติ ผ่านการละเล่นที่เต็มไปด้วยจินตนาการของเด็ก ๆ อย่างการโหนเชือก ข้ามพุ่มไม้ และการวางท่าตีลังกากลางอากาศตามแบบที่เห็นในภาพยนตร์

ถ้าคุณชอบเรื่องเล่าเรียบง่ายที่พาเราย้อนไปถึงวัยเด็ก ความซุกซนของเพื่อนพ้อง และช่วงเวลาที่ความสนุกเล็ก ๆ ในป่าใกล้บ้านกลายเป็นโลกทั้งใบ ลองเปิดหน้านิยายเรื่องนี้ดูสิ แล้วปล่อยใจไปสนุกกับการเล่นของเด็กกลุ่มนี้