หนังสือปกเดียวกันดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน

ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน พาเราย้อนไปพบขุนนางชราผอมแห้งในแคว้นลามันช่า ผู้ใช้เวลาว่างเกือบทั้งปีหมกมุ่นอ่านนิยายอัศวินจนคลั่งไคล้ เขาเชื่อสนิทว่าทุกเรื่องในหนังสือเหล่านั้นเป็นความจริง จึงตั้งใจออกเดินทางในฐานะอัศวินพเนจรเพื่อช่วยเหลือคนตกทุกข์และปราบความอยุติธรรม เขาลงมือเตรียมตัวด้วยตัวเอง สร้างหมวกเกราะจากกระดาษแข็ง ตั้งชื่อม้าผอมโซของตนว่าโรสินันเต้ ใช้เวลาหลายวันคิดชื่อใหม่ให้ตัวเองว่า ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า และเลือกหญิงสาวในท้องถิ่นขึ้นเป็นนางในดวงใจของอัศวิน นามดุลสิเนอา แห่งโตโบโซ่ โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

การเดินทางครั้งนี้มีซานโช่ ปันซ่า ชาวนาพุงพลุ้ยร่วมทางไปด้วยในฐานะอัศวินสำรอง เพราะเชื่อคำสัญญาของดอนกิโฆเต้ว่าจะได้ปกครองดินแดนอันมีน้ำล้อมรอบเป็นรางวัลตอบแทน ซานโช่เป็นคนตรงไปตรงมาซึ่งอ่านแล้วน่าจะถูกใจหลายคน เขามีวาทะคมคายและช่างประชดประชัน กลายเป็นสีสันที่ทำให้หน้าหนังสือสดใสขึ้นมา บทสนทนาระหว่างเขากับดอนกิโฆเต้ ทั้งการคุยกันธรรมดา การทักท้วง และการถกเถียงกัน เป็นเสน่ห์สำคัญของเรื่อง เพราะทำให้ตัวละครทั้งสองดูมีเลือดเนื้อและมีชีวิตจริง ๆ

ระหว่างเดินทาง ดอนกิโฆเต้ต่อสู้กับศัตรูที่เขาเห็นตามจินตนาการของตัวเอง เช่น กังหันลมที่เขาคิดว่าเป็นยักษ์ ขณะที่บาทหลวงและกัลบกเพื่อนบ้านออกติดตามเพื่อหาทางพาเขากลับบ้านมารักษาอาการ แต่ระหว่างนั้นเอง จิตใจของคนเหล่านั้นก็ถูกสั่นคลอนด้วยอุดมการณ์อัศวินของชายผู้เสียสติ และต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นรอบตัว

นวนิยายเรื่องนี้เป็นงานเสียดสีล้อเลียนนิยายอัศวิน แต่งโดยมิเกล เด เซร์บันเตส ซาอาเบดรา แปลเป็นภาษาไทยโดยสว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์ และยังเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดละครเพลงชื่อดังบนเวทีบรอดเวย์อย่าง Man of La Mancha ที่มีเพลงความฝันอันสูงสุดอยู่ในนั้นด้วย ตั้งแต่บทนำผู้เขียนก็ชวนหัวแล้ว เขาเล่าถึงความกลุ้มใจเรื่องการเขียนคำนำของตัวเองก่อนให้มิตรเข้ามาช่วยแก้ปัญหาอย่างแสบสันต์ ล้อเลียนการเขียนหนังสือได้คมคายและตลก

ถ้าคุณเคยได้ยินชื่อเสียงของดอนกิโฆเต้มานานแต่ยังไม่กล้าเปิดอ่านสักที ลองเข้ามาทำความรู้จักขุนนางชราผู้นี้ผ่านบทสนทนาของเขากับซานโช่ แล้วค่อย ๆ ดูว่าทั้งสองจะพากันผ่านการผจญภัยครั้งนี้ไปอย่างไร