หนังสือปกเดียวกันI Called Him Necktie : ผมเรียกเขาว่าเน็กไท

นวนิยายเรื่องนี้พาเราไปรู้จักกับชายสองคนที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย คนแรกคือทากุชิ ฮิโระ หนุ่มวัยยี่สิบที่เก็บตัวอยู่ในห้องมานานกว่าสองปี ในฐานะที่เขาเรียกว่าฮิกิโกะโมริ ส่วนอีกคนคือชายวัยห้าสิบกว่าซึ่งทำงานออฟฟิศมานานกว่าสามสิบปี จนวันหนึ่งเขาโดนบอกให้ออกจากงานเพราะอายุมากเกินไป แต่เขาเลือกเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่บอกภรรยาที่บ้านแม้แต่คำเดียว

จุดนัดพบของทั้งคู่คือสวนสาธารณะที่ทั้งสองต่างก็มานั่งเป็นประจำ ฝั่งหนึ่งมากินข้าวกลางวันที่ภรรยาเตรียมให้ พร้อมอ่านหนังสือพิมพ์และนั่งหลับไปจนเย็น ส่วนอีกฝั่งหนึ่งคือหนุ่มที่เพิ่งรวบรวมความกล้าออกจากห้องมาเจอโลกภายนอกอีกครั้ง ทั้งคู่ไม่ได้คุยกันทันที แต่เพียงแค่นั่งสังเกตกันไปมา จนวันหนึ่งบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น และนำไปสู่การเปิดเผยความในใจของกันและกัน

เบื้องหลังความเงียบของฮิโระคือบาดแผลจากการสูญเสียเพื่อนในวัยเด็ก ความรู้สึกผิดที่เขาไม่สามารถไขว่คว้าเพื่อนเอาไว้ได้กลายเป็นภาพหลอนที่ตามหลอกหลอน และทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืนอยู่บนโลกใบนี้ ส่วนชายที่ฮิโระเรียกขานว่า "เน็กไท" ก็แบกความรู้สึกผิดต่อภรรยาไว้หนักอึ้ง ทั้งเรื่องการปกปิดการตกงาน และเรื่องการสูญเสียลูกชายที่เกิดมาพิการเมื่อหลายปีก่อน ความทุกข์ที่เขาไม่มีพลังมากพอจะแบ่งปันกับเธอ

นวนิยายพูดถึงโลกของฮิกิโกะโมริในมุมที่กว้างกว่าตัวคนเก็บตัว เพราะบ้านที่มีลูกเป็นฮิกิโกะโมริไม่ใช่แค่ลูกที่ต้องแบกมันไว้ แต่เป็นภาระที่ทุกคนในครอบครัวแบกร่วมกัน และเมื่อความลับของคนหนึ่งถูกเปิดออก มันก็เปิดทางให้อีกคนกล้าเผชิญหน้ากับความจริงของตัวเองเช่นกัน เรื่องราวจึงเป็นการเยียวยาผ่านบทสนทนาและเรื่องเล่า ที่ค่อยๆ ทอดสะพานเชื่อมระหว่างคนแปลกหน้ากับความคุ้นเคยเข้าหากัน

สวนสาธารณะในเรื่องเป็นพื้นที่เปิดที่ใครก็มาใช้ร่วมกันได้อย่างผ่อนคลาย ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีการตัดสิน จึงเป็นที่ให้สองคนที่ต่างเก็บงำความทุกข์ได้นั่งลงและค่อยๆ เปิดใจ จนแต่ละคนเริ่มค้นพบตัวตนที่ทำหล่นหายไปเนิ่นนาน

ถ้าคุณสนใจการเดินทางของสองคนที่ต่างมีปมในใจ และอยากติดตามว่าบทสนทนาระหว่างคนแปลกหน้าจะช่วยให้ใครบางคนกลับมาเริ่มต้นกับชีวิตอีกครั้งได้อย่างไร ลองเปิดหนังสือเล่มนี้แล้วค่อยๆ อ่านไปพร้อมกันนะคะ