หนังสือปกเดียวกันวันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี

หนังสือเล่มนี้พาเราไปนั่งร่วมชั้นเรียนครั้งสุดท้ายในชีวิตของครูมอร์รี อาจารย์มหาวิทยาลัยผู้ล้มป่วยด้วยโรคเอแอลเอส โรคที่ทำให้กล้ามเนื้อค่อย ๆ ลีบและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แต่กลับไม่แตะต้องสมองและสติสัมปชัญญะของผู้ป่วยเลย เขาจึงยังรับรู้ทุกความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองได้อย่างชัดเจน ขณะที่ความเสื่อมค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาทีละนิดจากปลายเท้า และนั่นคือความโหดร้ายที่ทั้งเจ็บปวดและทรมานใจอย่างยากจะบรรยาย

ท่ามกลางวาระสุดท้ายเช่นนั้น ครูมอร์รีเลือกจะเปิดคอร์สสอนวิชา "ความหมายแห่งชีวิต" ให้กับศิษย์คนหนึ่งของเขา ชั้นเรียนนี้มีเพียงวันอังคารหลังอาหารเช้า ไม่มีตำราประกอบ ไม่มีการสอบปลายภาค แต่สิ่งที่ต้องส่งคือรายงานฉบับยาวเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เรียนรู้ และรายงานชิ้นนั้นก็คือหนังสือเล่มนี้นี่เอง

ระหว่างบทสนทนาในแต่ละวันอังคาร ทั้งคู่ค่อย ๆ คุยกันเรื่องโลก เรื่องความรู้สึกเสียใจในตัวเอง เรื่องความเสียใจ และอีกหลากหัวข้อที่ผูกกับชีวิตคนเราอย่างตรงไปตรงมา ผ่านน้ำเสียงของครูที่ยังสอนอยู่แม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกวัน เราจะได้ซึมซับแง่มุมเกี่ยวกับความหมายของการมีชีวิต การ vieillir และการจากลาในแบบที่ชวนให้หยุดคิดตามไปด้วย

ถ้าคุณกำลังมองหาหนังสือที่ชวนทบทวนว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญจริง ๆ ในชีวิต ลองเปิดหน้าต่าง ๆ แล้วนั่งลงในชั้นเรียนวันอังคารนี้ไปพร้อมกับเขาและศิษย์คนนั้นดูสักครั้งนะคะ