พลายมลิวัลลิ์

พลายมลิวัลลิ์ เล่าถึงหม่อมเจ้าสุริยาที่พลัดหลงจากเรือมาอยู่ปางไม้แห่งหนึ่งในอำเภอศรีราชา เขาเลือกปิดบังฐานะที่แท้จริงของตัวเองและใช้ชีวิตอย่างสามัญชน จนผู้คนแถบนั้นพากันเรียกเขาว่า "พ่อเผือก" ตามชื่อเหล้าขาวชนิดหนึ่งที่เขาลองดื่มแล้วติดใจ ในปางไม้แห่งนั้นเอง เขาได้พบและผูกพันอย่างลึกซึ้งกับพลายมลิวัลลิ์ ช้างของบริษัททำไม้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดุร้าย รักแรง และหวงแหนคนที่มันรักอย่างรุนแรง จนคนอื่นพากันหลีกเลี่ยงไม่ยุ่งด้วย แต่กลับเป็นช้างที่บริษัทต้องการตัวมากเพราะทำงานได้เท่ากับช้างถึงสามเชือก และยังมีอีกเรื่องแปลกประหลาดคือมันชอบเหล้าขาวเป็นที่สุด

ความผูกพันระหว่างพ่อเผือกกับช้างเชือกนี้ดำเนินไปพร้อมกับการใช้ชีวิตอยู่ในป่าไม้ที่ศรีราชาเป็นเวลาราวสองปี จนวันหนึ่งเมื่อทราบข่าวว่าภรรยาที่เชื่อว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วกำลังจะแต่งงานกับลูกชายเจ้าของบริษัทป่าไม้ เขาจึงตัดสินใจทำงานที่นั่นต่อไป ท่ามกลางความสัมพันธ์กับมลิวัลลิ์ที่ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน แล้ววันหนึ่งภรรยากับสามีใหม่ก็พาลูกชายวัยหกขวบเดินทางมาเยี่ยมดูงานของบริษัท หม่อมเจ้าสุริยาแอบมาดูลูกและแสดงความรักออกมาทางสายตาและการกระทำ พลายมลิวัลลิ์รับรู้ถึงความรู้สึกนั้นและเกิดความอิจฉา จึงจะเข้าทำร้ายเด็กชายที่คนของมันรัก สุริยาจึงเข้าขวางและจบชีวิตลงด้วยมือของช้างในที่สุด

นวนิยายขนาดสั้นเรื่องนี้โดดเด่นทั้งการสะท้อนภาพการทำป่าไม้ที่ศรีราชาในยุคก่อน วิถีชีวิตผู้คนแถบนั้น อัธยาศัยและน้ำใจของคนท้องถิ่นที่เกื้อหนุนให้หม่อมเจ้าสุริยาดำรงชีวิตอยู่ได้ ไปจนถึงบทสนทนาที่ชวนเห็นภาพชีวิตคนในยุคนั้น ผู้เขียนยังหยิบความรักมาเปรียบเทียบกันหลากมิติ ทั้งความรักของพ่อที่ยังห่วงหาลูกซึ่งเป็นสายโลหิตจนไม่คำนึงถึงความตายของตัวเอง และความรักแบบหลงของช้างที่อยากเก็บคนที่ตัวเองรักไว้แต่เพียงผู้เดียว

เรื่องราวจบลงอย่างโศกนาฏกรรมอย่างสมเหตุสมผล ชวนให้ฉุกคิดถึงความรักในอีกมิติหนึ่งที่อาจสร้างอันตรายให้คนที่ได้รับมันโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หากคุณสนใจความผูกพันระหว่างคนกับช้างในฉากหลังของป่าไม้สมัยก่อน ลองเปิดเล่มนี้แล้วค่อย ๆ ติดตามว่าความรักสองแบบที่แตกต่างกันนี้จะนำพาตัวละครไปทางไหน