หมาเน่าลอยน้ำ

หมาเน่าลอยน้ำ เป็นนวนิยายขนาดสั้นของชาติ กอบจิตติ นักเขียนรางวัลซีไรต์และศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ซึ่งพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2530 เรื่องเปิดด้วยภาพเปรียบเทียบที่ชวนคิด คือหมาเน่าที่ลอยไปตามลำคลองขณะที่อีกาคอยจิกกิน ภาพนี้ทำให้ผู้อ่านต้องถามตัวเองว่าจะยืนอยู่ฝ่ายไหน

แก่นของเรื่องคือบทสนทนาเกี่ยวกับปัญหาในสังคมที่คนรุ่นหนึ่งมองเห็นอยู่แล้ว แต่หลายคนเชื่อว่าแก้ไม่ได้ และควรปล่อยให้คนรุ่นลูกหลานเป็นผู้จัดการ ผู้พูดในเรื่องกลับเห็นว่าควรเริ่มลงมือจากคนรุ่นตนเองตามกำลังที่มี แทนการหมักหมมปัญหาไว้ให้คนรุ่นหลัง

หากคุณสนใจประเด็นเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคม ความเชื่อมั่นในคนรุ่นเดียวกัน และการเลือกระหว่างการยอมแพ้กับการลงมือทำ ลองติดตามดูว่าตัวละครในเรื่องคิดและมองปัญหาเหล่านี้อย่างไร