หนังสือปกเดียวกันเขียนจีนให้เป็นไทย

เขียนจีนให้เป็นไทย ชวนเรามองย้อนไปที่คำถามว่า “คนจีน” ในประเทศไทยถูกนิยามและให้ความหมายอย่างไร โดยเฉพาะในแวดวงสังคมศาสตร์ช่วงสงครามเย็นที่นักวิชาการอเมริกันเข้ามาศึกษาสังคมไทยและสร้างองค์ความรู้เกี่ยวกับชุมชนจีน เพื่อตอบโจทย์ทางการเมืองและความมั่นคงในยุคที่คอมมิวนิสต์เป็นตัวแปรสำคัญของภูมิภาค แนวคิดอย่างการ “กลืนกลาย” ที่ จี. วิลเลียม สกินเนอร์ เสนอไว้มีบทบาทอย่างมากต่อวิธีที่วงวิชาการไทยรับมาใช้ และกลายเป็นกรอบความคิดที่ส่งอิทธิพลยาวนานต่อการศึกษาคนจีนในไทย

หนังสือเล่มนี้ยังพาเราไปดูการก่อตัวของ “ชาตินิยมวิชาการ” ในไทย ที่ตั้งคำถามและท้าทายคำอธิบายเดิมๆ จากฝั่งอเมริกัน พร้อมทั้งสำรวจความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง เศรษฐกิจ และความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับจีนที่มีส่วนจัดวางตำแหน่งของคนจีนในประวัติศาสตร์และสังคมไทยใหม่ จนภาพอย่าง “เจ๊ก” หรือ “คนไทยเชื้อสายจีน” ที่เป็นมิตรกับประเทศถูกสร้างขึ้นมา และเข้าไปถมช่องว่างที่เคยแยกคนจีนออกจากความเป็นไทย นอกจากนั้นยังมองประวัติศาสตร์ในฐานะเครื่องมือของการทูตวิชาการระหว่างไทยกับจีน และตั้งคำถามกับคำว่า “ความเป็นไทย” ที่ยังคงกึกก้องสำหรับคนที่มองตัวเองหรือถูกมองว่าเป็นจีนจนถึงทุกวันนี้

เป็นงานที่ชวนคิดต่อเรื่องอัตลักษณ์ ความเป็นอื่น และการเมืองของการให้ความหมาย ถ้าคุณสนใจว่าความรู้ทางสังคมศาสตร์ถูกใช้บริหารความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและหล่อหลอมภาพคนจีนในไทยอย่างไร ลองเปิดเล่มนี้แล้วค่อยๆ ติดตามเส้นทางของความคิดไปพร้อมกันได้เลย