ไม่ใส่ร้ายป้ายสี แต่มีขลุ่ย

ไม่ใส่ร้ายป้ายสี แต่มีขลุ่ย คือหนังสือรวมเรื่องสั้นของสมจุ้ย เจตนาน่าสนุก นามปากกาของศุ บุญเลี้ยง ซึ่งรวบรวมงานเขียนสิบเรื่องที่คัดสรรและเรียบเรียงขึ้นใหม่ โดยเนื้อหาในเล่มพาเราไปสำรวจมุมมองต่อผู้คนและความสัมพันธ์ในแง่มุมต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่การเล่นกับชื่อของสาวไทยที่มักลงท้ายด้วยสระอาและมีไม้หันอากาศ ไปจนถึงการพูดถึงความงดงามและความสำคัญของเพศหญิง ผ่านคำเปรียบเปรยของนักเขียนที่ได้รับการยกย่องทั้งยาขอบ โกวเล้ง และคาลิล ยิบราน กวีชาวเลบานอน

อีกส่วนที่น่าสนใจคือเรื่องของการทะนุถนอม ซึ่งครอบคลุมการถนอมในหลาย ๆ ด้าน แต่เน้นหนักไปที่การถนอมมิตรภาพ หนังสือหยิบยกแนวคิดที่ว่า คนรู้จักมีให้มากได้ แต่เพื่อนไม่จำเป็นต้องมีมาก ขอให้เน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ และชวนให้มองว่าการกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดาของการคบกันเป็นเพื่อน สิ่งสำคัญที่ช่วยรักษามิตรภาพไว้คือการให้อภัยซึ่งกันและกัน

นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวที่เปิดเผยเหตุผลส่วนตัวเบื้องหลังการเลือกเส้นทางเรียนและการทำงานของผู้เขียน ในบทที่ว่าด้วยการเลือกเรียนนิเทศศาสตร์ ซึ่งสะท้อนความรักและความผูกพันที่มีต่อสาขาวิชานี้อย่างชัดเจน

ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบอ่านงานเขียนเชิงคิดที่มองโลกหลายมุม หนังสือเล่มนี้ชวนให้ค่อย ๆ อ่านไปทีละเรื่อง แล้วลองใคร่ครวญตามว่าแนวคิดเรื่องมิตรภาพและการมองเห็นคุณค่าของผู้คนจะถูกนำมาเล่าในแบบของสมจุ้ยอย่างไร