เวิ้งระกำ

นวนิยายไทยรุ่นเก่าของกฤษณา อโศกสิน เรื่อง "เวิ้งระกำ" เล่มนี้ว่าด้วยความรักของแม่ที่ทุ่มเทให้ลูกชายเกินกว่าเหตุ ตัวละครอย่าง "เครือวัลย์" คือแม่ที่มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ "คิมหันต์" ลูกชายคนโต และมุ่งหวังว่าวันหนึ่งตนจะได้เป็นแม่ของอภิชาตบุตร แต่ความหวังนั้นกลับค่อย ๆ แตกสลายลง

ความขัดแย้งสำคัญของเรื่องอยู่ที่มุมมองของแม่เอง เครือวัลย์เข้าข้างลูกชายจนไม่ยอมรับปัญหาชีวิตครอบครัวของคิมหันต์ และเลือกโยนความผิดทั้งหมดให้ "ฝ้ายคำ" ลูกสะใภ้ ทั้งที่ฝ้ายคำเองก็รู้ความจริงเรื่องพฤติกรรมของสามี ทั้งเรื่องอบายมุขและการพนัน แต่ยังเลือกปกปิดไว้ แล้วปล่อยให้เวลาค่อย ๆ ทำหน้าที่เปิดเผยความจริงต่อคนรอบข้างทีละน้อย

ในขณะที่คิมหันต์ไม่ได้เป็นสามีที่ดี แต่เขาก็ไม่เคยใส่ร้ายภรรยาเลยสักครั้ง และมักบอกแม่ว่าฝ้ายคำเป็นภรรยาที่ดีเสมอ จุดนี้เองที่ทำให้ความรักของแม่ ผู้ที่ปิดตาตัวเองต่อความจริง กลายเป็นทั้งความผูกพันอันอบอุ่นและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

นวนิยายเรื่องนี้สะท้อนความจริงของชีวิตครอบครัว ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูก การรักลูกแบบไม่ลืมหูลืมตา และผลของมันที่ส่งต่อมาถึงความสัมพันธ์ในคู่แต่งงาน แม้เล่มนี้ถูกจัดอยู่ในหมวดนวนิยายรุ่นเก่าและผ่านการพิมพ์ซ้ำมาหลายครั้ง เนื้อหาก็ยังเสนอมุมมองที่ชวนให้ผู้อ่านได้มองย้อนกลับมาที่ความสัมพันธ์ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นกับแม่ กับลูก หรือคนในบ้าน

หากใครกำลังสนใจเรื่องราวของครอบครัวที่ไม่ได้โรยด้วยน้ำตาล ความขัดแย้งระหว่างแม่ ลูก และลูกสะใภ้ ลองเปิด "เวิ้งระกำ" เล่มนี้ดูได้เลย เรื่องราวที่ค่อย ๆ คลี่ความจริงออกทีละชั้นนี้ อาจทำให้เรามองความสัมพันธ์ของตัวเองได้ชัดขึ้นเหมือนกัน