เขียนดึกดำบรรพ์ สุวรรณภูมิ 3,000 ปีมาแล้ว ต้นแบบงานช่างเขียนปัจจุบัน

ถ้าคุณเคยสงสัยว่าคนในดินแดนสุวรรณภูมิเมื่อราว 3,000 ปีก่อนมองโลกและถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเองออกมาอย่างไร หนังสือเล่มนี้ชวนเราย้อนกลับไปดู "รูปเขียนดึกดำบรรพ์" ภาพเขียนบนผนังถ้ำและบนหินในประเทศไทย ที่ถือเป็นร่องรอยทางความคิดและฝีมือของคนรุ่นก่อน ก่อนที่งานช่างเขียนในปัจจุบันจะถือกำเนิดขึ้น

เนื้อหาของเล่มนี้เป็นการศึกษาภาพเขียนโบราณในฐานะหลักฐานทางโบราณคดีที่เชื่อมโยงกับเรื่องการตั้งถิ่นฐานและศิลปะของผู้คนในอดีต ผู้อ่านจะได้ทำความรู้จักกับภาพเขียนที่ปรากฏบนผนังถ้ำและบนหิน รวมถึงอักษรภาพในเชิงโบราณคดี ซึ่งไม่ใช่เพียงภาพวาดเล่น ๆ หากแต่สะท้อนวิธีคิด วิธีจัดวางความสัมพันธ์ และการแสดงตัวตนของผู้คนในสังคมโบราณ

สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือข้อสังเกตเกี่ยวกับภาพเขียนโบราณจำนวนมากที่มีภาพคน ที่แม้จะอยู่ในระนาบเดียวกัน แต่ขนาดของแต่ละคนกลับไม่เท่ากัน และการแต่งกายก็แตกต่างกันด้วย บางคนมีศิราภรณ์ บางคนไม่มี รายละเอียดเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าผู้วาดอาจกำลังสื่อถึงสถานภาพที่แตกต่างกันของผู้คน อย่างน้อยก็ในเชิงพิธีกรรม

อีกแง่มุมที่หนังสือหยิบขึ้นมาคุย คือการมองงานเขียนโบราณเหล่านี้ว่าเป็น "งานช่าง" มากกว่างานศิลปะในความหมายที่เราเข้าใจกันทุกวันนี้ พร้อมกับพูดถึงเทคนิคการทำภาพรูปเขียนโบราณว่าใช้วิธีการอย่างไร ซึ่งทำให้เราเห็นว่าฝีมือและกระบวนการทำงานของช่างเขียนเมื่อหลายพันปีก่อนมีที่มาและมีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง

สำหรับใครที่สนใจประวัติศาสตร์โบราณคดี ศิลปะก่อนประวัติศาสตร์ หรืออยากเห็นภาพเชื่อมโยงระหว่างร่องรอยในอดีตกับงานช่างเขียนปัจจุบัน เล่มนี้เป็นอีกหนึ่งบันทึกที่น่าลองเปิดอ่าน แล้วค่อย ๆ ดูว่าภาพเขียนบนผนังถ้ำและหินของสุวรรณภูมิสมัยนั้น สื่ออะไรกับเราบ้าง