หนังสือปกเดียวกันยังไม่เคยทำ ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้

หนังสือเล่มนี้พาผู้อ่านสำรวจความคิดเบื้องหลังคำว่า “ทำไม่ได้” กับ “ยังทำไม่ได้” ผ่านเรื่องราวของครูแอนกับภูมิ เด็กชายชั้น ป.4 ที่เขียนไว้ใต้คะแนนสอบว่า “ผมโง่เลขครับ” ครูแอนเพิ่งผ่านการอบรมเรื่องการชมความพยายามมา จึงติดโปสเตอร์คำว่า “ยัง” ไว้เหนือไวต์บอร์ดและปลอบภูมิว่าพยายามดีแล้ว แต่การปลอบที่ใจดีกลับไม่ได้บอกว่าวันพรุ่งนี้ต้องฝึกอะไร เมื่อคะแนนครั้งต่อไปแทบไม่ขยับ เธอจึงเริ่มนั่งกับภูมิหลังเลิกเรียน weekละสามวัน และค่อย ๆ ค้นพบว่าเด็กคนนี้ท่องสูตรคูณได้เพียงถึงแม่ 5 เพราะช่วงที่ยายเข้าโรงพยาบาล เขาต้องไปอยู่กับน้าที่อำเภออื่นและขาดเรียนพอดี

เรื่องราวดำเนินไปพร้อมคำถามที่ตรงและจริงใจต่อผู้อ่าน ความเชื่อเรื่องความสามารถมีสองแบบ แบบหนึ่งเชื่อว่ามันตายตัว อีกแบบเชื่อว่ามันเติบโตได้ด้วยการฝึก แต่ผลการวิจัยเรื่องคำชมก็ไม่ได้สม่ำเสมอเหมือนข้อความบนโปสเตอร์เสมอไป คำว่า “ยัง” จะมีความหมายก็ต่อเมื่อเรารู้ว่าตัวเองยังขาดชิ้นไหน และมีเวลาฝึกชิ้นนั้นจริง ๆ ไม่ใช่แค่เขียนคำนั้นเพิ่มลงไปเฉย ๆ

หนังสือเล่มนี้พาไปดูว่าคำว่า “ยัง” ใช้ได้ผลเมื่อไหร่ และใช้ไม่ได้เมื่อไหร่ ผ่านทั้งงานวิจัยและชีวิตจริงในห้องเรียน รวมถึงแบบฝึก “สมุดคำว่ายัง” ที่ชวนผู้อ่านลองเขียนเรื่องที่ตัวเองเพิ่งบอกว่าทำไม่ได้ใหม่ให้เห็นว่ายังขาดอะไร และนัดวันกลับมาลองอีกครั้ง

ถ้าคุณเคยพูดกับตัวเองว่า “ทำไม่ได้” กับเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่ หนังสือเล่มนี้อาจชวนให้ลองกลับไปมองเรื่องนั้นอีกครั้งอย่างใจเย็นว่ามันคือจุดจบ หรือเป็นเพียงจุดที่ยังรอการฝึกอยู่