หนังสือปกเดียวกันชั่วนิรันดร์

เรื่องราวเริ่มต้นจากคำถามง่าย ๆ แต่ชวนคิดหนักว่า ถ้ามีคนกลุ่มหนึ่งค้นพบวิธีทำให้ชีวิตเป็นอมตะ ร่างกายหยุดอยู่ที่วัยเดิมตลอดไป พวกเขาจะสุขหรือทุกข์ และต้องเผชิญกับอะไรบ้าง นาตาลี แบ๊บบิตต์ เล่าเรื่องนี้ผ่านครอบครัวทัคที่บังเอิญดื่มน้ำจากตาน้ำในป่าทรีแก็ป แล้วกลายเป็นผู้เป็นอมตะโดยไม่ตั้งใจ กลายเป็นคนนอกวัฏจักรของธรรมชาติที่เห็นฤดูกาลและผู้คนเปลี่ยนไปรอบตัว ขณะที่พวกเขายังคงเหมือนเดิม

อีกด้านหนึ่งคือวินนีย์ เด็กหญิงที่ถูกครอบครัวจ้ำจี้จ้ำใจจนอยากหนีออกไปหาอิสระ เธอตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าซึ่งเป็นสมบัติของครอบครัวตัวเอง และได้พบกับครอบครัวทัค ทั้งแองกัส เม และลูกชายสองคนอย่างเจสซีกับไมส์ การใช้เวลาร่วมกับพวกเขาทำให้เธอรู้ความลับที่น่าพิศวงที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก และได้ใกล้ชิดกับเจสซีผู้มีรูปลักษณ์หยุดอยู่ที่วัยสิบเจ็ดปีมานานกว่าเจ็ดสิบปี

ความสงบของป่ากลับถูกคุกคามเมื่อชายสวมชุดเหลืองผู้ตามหาตาน้ำมานานสะกดรอยฟังเรื่องราวของครอบครัวทัคจนหมด แล้วเข้ามาเจรจาแลกป่ากับการส่งตัววินนีย์คืนให้ครอบครัว เหตุการณ์ชุลมุนนำไปสู่การเสียชีวิตของชายผู้นั้น และเม ทัค ถูกจับกุม สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่โทษประหาร แต่คือการที่เธอตายไม่ได้เพราะเป็นอมตะ ครอบครัวทัคจึงต้องพาวินนีย์ช่วยกันหาทางออก ก่อนจากกันเจสซีขอให้วินนีย์ดื่มน้ำพุเมื่ออายุสิบเจ็ดปีเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่คำพูดของแองกัสที่ว่าอย่ากลัวความตาย จงกลัวชีวิตที่มิได้ใช้ให้เป็นประโยชน์ กลับทำให้เธอต้องคิดทบทวนอย่างหนัก

นี่คือวรรณกรรมเยาวชนแนวจินตนิมิตที่หยิบเอาความอมตะมาให้เรามองอีกมุม ทั้งความหมายของการมีชีวิต การเปลี่ยนแปลง และการเลือกเส้นทางของตัวเอง หากคุณเคยสงสัยว่าการอยู่ตลอดไปคือของขวัญหรือคำสาป ลองเปิดเรื่องนี้แล้วค่อย ๆ คิดตามวินนีย์และครอบครัวทัคไปด้วยกันดูนะ