หนังสือปกเดียวกันศูนย์รับฝากความเสียใจ

ศูนย์รับฝากความเสียใจ เป็นนวนิยายแปลจากไต้หวันของซื่ออี ที่พาเราย้อนกลับไปยังตำนานเล่าขานของนครไทเป ว่ากันว่าในศูนย์การค้าใต้ดินของสถานีรถไฟไทเป มีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งคอยช่วยส่งจดหมายและสิ่งของกลับไปให้ถึงคนที่เราไม่อาจพบหน้าในปัจจุบันอีกแล้ว ที่แห่งนี้มีกฎง่ายๆ ไม่กี่ข้อกำกับไว้ คุณจะไม่มีทางหาศูนย์รับฝากความเสียใจเจอด้วยตัวเอง จนกว่าที่แห่งนี้จะยอมให้คุณพบเจอเท่านั้น เปิดให้บริการเฉพาะวันพุธ ระหว่างเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาถึงสิบเก้านาฬิกา ห้ามส่งจดหมายหรือสิ่งของมาถึงตัวเอง ผู้รับจะต้องเป็นคนที่คุณเคยพบหน้ากันมาก่อน และที่สำคัญที่สุดคือมันไม่อาจแก้ไขอดีตได้ ทำได้เพียงเยียวยาหัวใจของตัวเองเท่านั้น

ผู้เขียนเปรียบความเศร้าของคนเราเหมือนสายฝนที่โปรยปรายลงมา ทุกคนต่างมีภูมิคุ้มกันเป็นร่มคันหนึ่งไว้กางกั้นลมฝน แต่ร่มคันนั้นก็ไม่ได้สมบูรณ์พร้อมเสมอไป บางครั้งมันก็รั่วซึมจนตัวเปียกปอนไปทั้งตัว และศูนย์รับฝากความเสียใจแห่งนี้ก็ทำหน้าที่เสมือนนักซ่อมร่มที่คอยอุดรูรั่วในใจให้กับผู้ที่มีความเสียใจจากเรื่องราวในอดีต

ฉากหลังของเรื่องคือจุดเชื่อมต่อที่ซ่อนอยู่ระหว่างโลกบนดินกับใต้ดิน มุมหนึ่งของศูนย์การค้าใต้ดินที่คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต ในวันพุธซึ่งเป็นรอยต่อของสัปดาห์ และในช่วงพลบค่ำที่เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างกลางวันกับกลางคืน ศูนย์รับฝากความเสียใจจะปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเพื่อเป็นตัวกลางส่งความคิดถึงอันสับสนยุ่งเหยิงของคุณกลับไปสู่อดีต

เรื่องราวชวนให้คิดตามว่าความเสียใจที่ไม่อาจเติมเต็มให้สมบูรณ์นั้นอาจไม่เคยสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง ทั้งก่อนหน้านี้และหลังจากนี้ เจ้าหน้าที่ของศูนย์จะรับความเสียใจเอาไว้อย่างอ่อนโยน และเมื่อใดที่คุณกอดเก็บความเสียใจไว้แน่นจนอยากก้าวออกจากเขตแดนของคำว่าสายเกินไป ที่แห่งนี้ก็เปิดประตูรอให้คุณข้ามเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นของความเสียใจ เพื่อส่งความคิดคำนึงออกไปยังอดีตที่ล่วงผ่าน ด้วยแนวคิดที่ว่า "ความเสียใจ มีไว้เพื่อให้เรายิ่งทะนุถนอมปัจจุบัน"

ถ้าคุณกำลังมีเรื่องราวในใจที่อยากบอกใครสักคนแต่ไม่มีโอกาสแล้ว ลองเปิดหน้านี้ช้าๆ แล้วปล่อยให้ตัวเองได้เดินไปพร้อมกับเรื่องราวของคนที่อยากฝากความเสียใจไว้กับที่นี่ดูสักครั้ง