หนังสือปกเดียวกันสอนลูกน้องให้เป็นเถ้าแก่

สอนลูกน้องให้เป็นเถ้าแก่ เล่มนี้ชวนเรามองธุรกิจผ่านสายตาของคนที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างจริง ๆ ตั้งแต่การขายให้ได้เงินสดมาระบายเป็นค่าใช้จ่ายในกิจการ การส่งสินค้าให้ถึงมือลูกค้าโดยไม่ปล่อยให้ค้างสต็อกนานเกินไป ไปจนถึงการเข้าใจว่าซื้อมาเท่าไร ขายออกไปเท่าไร แล้วธุรกิจจะทำเงินได้อย่างไร แนวคิดสำคัญคือคนที่ประสบความสำเร็จในการบริหารOftenมีวิธีคิดเรื่องพื้นฐานเหล่านี้คล้ายกัน ไม่ว่าจะดูแลบริษัทขนาดใหญ่หรือร้านเล็ก ๆ เพราะพวกเขาลงมือทำเองและอธิบายงานให้ลูกน้องเข้าใจได้ด้วยคำง่าย ๆ เพื่อให้งานเดินไปถึงเป้าหมายได้เร็ว

อีกด้านที่หนังสือหยิบขึ้นมาคือช่องว่างระหว่างเจ้าของกิจการกับลูกจ้าง ลูกน้องจำนวนไม่น้อยทำงานไปวัน ๆ รอเงินเดือนสิ้นเดือน โดยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงส่วนไหนของธุรกิจ และไม่มีจิตสำนึกความเป็นเจ้าของ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นเองง่าย ๆ ต้องผ่านการฝึกฝนหรือไม่ก็ต้องออกมาเป็นเจ้าของเสียเองถึงจะเข้าใจ หนังสือจึงพาไปสำรวจว่าการสร้างคนให้คิดแบบเถ้าแก่ต้องเริ่มจากอะไร เช่น การจ้างคนที่มีทัศนคติที่ดีและมีความประพฤติเรียบร้อย ให้เขาได้ทำงานที่รัก ทำผลงานได้ดี และมีหัวหน้าที่เป็นที่รัก

นอกจากมุมคนแล้ว ยังมีมุมระบบงานของธุรกิจ SME ที่เจ้าของไม่ได้ดูแลเองทุกจุด ทั้งงานด่านหน้าอย่างการหาลูกค้าและการต้อนรับ ไปจนถึงด่านหลังอย่างการสั่งซื้อ สต็อก และงานซ่อมบำรุง ซึ่งล้วนเป็นจุดที่ความผิดพลาดรั่วไหลเกิดขึ้นได้หากขาดระบบบริหารคนที่เป็นรูปธรรม เพราะกิจการที่พึ่งคนเดียวแบบ One Man Show ย่อมไปไหนได้ลำบาก เมื่อทุกงานสำคัญต้องรอเจ้าของเพียงคนเดียว

เรื่องที่พูดถึงตรง ๆ อีกเรื่องคือประสบการณ์ที่ลูกค้าเจอจากพนักงานซึ่งไม่ได้ทำงานด้วยหัวใจของเจ้าของ ทั้งคำตอบสั้น ๆ อย่างไม่รู้ ไม่มี ไม่ว่าง หรือไม่ใช่หน้าที่ โดยไม่ลองอธิบายหรือช่วยหาคำตอบให้ก่อน สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้สะสมเป็นความรู้สึกไม่ดีที่เจ้าของร้านอาจไม่ทันรู้ตัว และเป็นเหตุผลหนึ่งที่ลูกค้าบางคนยังยึดติดกับการคุยกับเจ้าของร้านโดยตรง

ถ้าคุณกำลังบริหารร้านหรือทีมเล็ก ๆ อยู่ และอยากเข้าใจว่าทำไมลูกน้องถึงคิดไม่เหมือนเรา เล่มนี้ชวนให้ค่อย ๆ มองความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของกิจการกับคนทำงานไปพร้อมกัน ลองเปิดอ่านแล้วสังเกตดูว่าปัญหาในร้านของคุณเริ่มต้นจากตรงไหน