หนังสือปกเดียวกันChildren Who Kill ฆาตกรเด็ก

หนังสือเล่มนี้พาเรามองปรากฏการณ์เด็กและเยาวชนที่ลงมือฆ่าคน ผ่านแว่นของ “ร่างทางสังคม” ที่มองว่าความรุนแรงของเด็กไม่ใช่เพียงความบกพร่องทางศีลธรรมของปัจเจก แต่เป็นเงาสะท้อนของโครงสร้างและวัฒนธรรมที่หล่อหลอมเด็กคนหนึ่งขึ้นมา ทั้งความยากจน ความรุนแรงในครอบครัว การเข้าไม่ถึงการศึกษา และวัฒนธรรมชายเป็นใหญ่ที่ทำให้การใช้ความรุนแรงดูเป็นทางออกที่ชอบธรรมในสายตาเด็ก

เรื่องราวของแมว เด็กชายวัย 11 ปี ที่ก่อเหตุกับต้น เด็กชายวัย 4 ปี เพื่อแย่งจักรยาน ถูกหยิบมาเป็นกรณีศึกษาที่เผยให้เห็นว่าศักยภาพในการได้มาซึ่งสิ่งต่างๆ ของเด็กอาจถูกบั่นทอนจนเหลือเพียงความรุนแรงเป็นหนทางเดียว เช่นเดียวกับประโยค “ทำไปเลย มีปัญหาเดี๋ยวพ่อกูเคลียร์เอง” ที่สะท้อนวัฒนธรรมอุปถัมภ์ซึ่งฝังรากในระบบกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม

หนังสือยังชวนคิดต่อว่าการแก้กฎหมายให้ลงโทษหนักขึ้นจะช่วยลดปัญหาฆาตกรเด็กได้จริงหรือไม่ เมื่อความรุนแรงทางตรงมักมีรากมาจากความรุนแรงเชิงโครงสร้างและเชิงวัฒนธรรมที่รองรับอยู่เบื้องหลังเสมอ ใครที่สนใจคำถามว่าสังคมแบบไหนที่ทำให้เด็กคนหนึ่งกลายเป็นผู้ก่อเหตุ ลองเปิดเล่มนี้แล้วค่อยๆ คิดตามไปพร้อมกันดูนะ