หนังสือปกเดียวกันถนนชีวิต...ถนนมิเกล (Miguel Street)

ถนนสายหนึ่งในพอร์ต-ออฟ-สเปน ประเทศตรินิแดดและโตเบโก กลายเป็นเวทีชีวิตของผู้คนหลากหลายที่เรื่องราวของแต่ละคนถูกเล่าออกมาทีละตัว จนประกอบกันเป็นภาพของชุมชนหนึ่งหลังยุคอาณานิคม ที่ความหอมหวานของชีวิตถูกดึงออกไปจนเหลือไว้เพียงความยากจนและความลักลั่นเป็นมรดกของผู้คน

ผู้คนบนถนนมิเกลล้วนเป็นนักฝันในแบบของตัวเอง มีคนที่ทำงานกับสิ่งที่ไม่มีชื่อ กวีที่ไม่เคยขายบทกวีได้แม้แต่บทเดียว ช่างยนต์ที่อยากรู้อยากลองถอดเครื่องยนต์ด้วยใจรักจนเครื่องใหม่ใช้การไม่ได้ ช่างทำดอกไม้ไฟที่จุดพลุสวยที่สุดเพียงครั้งเดียวตอนไฟไหม้บ้าน และคนที่หมกมุ่นกับการเรียนหนังสือเพื่อออกเสียงภาษาอังกฤษและอเมริกันให้ถูกต้อง จนไปถึงการเรียนทางไกลกับเคมบริดจ์เพื่อหวังงานชั้นสูง แต่สุดท้ายก็ได้ขับรถเก็บขยะ ความฝันกับความจริงที่ห่างกันเช่นนี้เองที่หล่อเลี้ยงอารมณ์ขันแบบขื่นขมไว้ throughout เรื่อง

เรื่องเล่าผ่านสายตาของเด็กหนุ่มเชื้อสายอินเดียตะวันออกที่กำพร้าพ่อ อาศัยอยู่กับแม่ข้างถนนมิเกล เขามองเห็นชีวิตของผู้ใหญ่รอบตัว ทั้งการที่ผู้ชายกลายเป็นใหญ่ในครอบครัว การเหยียดหยามผู้หญิง และความพยายามของคนเล็กคนน้อยที่จะมีตัวตนในโลกที่ไม่ได้เปิดทางให้พวกเขามากนัก น้ำเสียงส่วนใหญ่ของเรื่องจึงเป็นตลกขบขัน แต่ใต้เสียงหัวเราะนั้นแฝงความเศร้าไว้กับชีวิตจริงที่น่าเศร้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

นี่คือนวนิยายของวี.เอส. ไนพอล นักเขียนเชื้อสายอินเดียจากตรินิแดดและโตเบโก เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมปี 2001 แปลเป็นไทยโดยจิตราภรณ์ วนัสพงศ์ ด้วยวิธีเปิดตัวละครทีละตัว เรื่องจึงอ่านได้คล้ายเรื่องชุดที่แต่ละบทพาเราไปรู้จักเพื่อนบ้านอีกคนหนึ่งบนถนนสายเดียวกัน

ถ้าคุณชอบเรื่องเล่าที่พาไปรู้จักผู้คนหลากชีวิต และชวนให้ยิ้มไปพร้อมกับรู้สึกเจ็บในใจไปพร้อมกัน ลองแวะเข้าไปเดินบนถนนมิเกลสายนี้ดู แล้วคุณอาจพบว่าคนธรรมดาที่เต็มไปด้วยความฝันเหล่านี้ชวนให้คิดถึงใครบางคนที่คุณเคยรู้จัก