หนังสือปกเดียวกันผู้หญิงไม่กินหญ้า

หนังสือ "ผู้หญิงไม่กินหญ้า" ของสุพิชา พิมพ์มณี เล่มนี้อยู่ในสายงานเขียนแนวจิตวิทยาและการพัฒนาตนเอง ที่ผสานเรื่องเล่าและบันทึกประสบการณ์ชีวิตเข้ากับมุมมองเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน โดยมีแก่นความคิดที่หยิบยกสำนวน "การป้อนหญ้า" ขึ้นมาใช้เป็นภาพแทนของการยอมรับสิ่งที่คนอื่นยัดเยียดให้เรา หรือการปล่อยให้ตัวเองก้มรับสิ่งที่ไม่ควรรับไว้แต่แรก ข้อความบนปกชวนให้ผู้อ่านตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราเคยยอมให้ใครกำหนดคุณค่าในตัวเราหรือเปล่า และบางครั้งเราอาจเป็นคนที่ป้อนสิ่งนั้นให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว

จุดที่น่าสนใจของหนังสือคือการวางเรื่องราวไว้ในกรอบของผู้หญิงที่ต้องเรียนรู้ที่จะไม่ยอมกินสิ่งที่คนอื่นยื่นให้ง่าย ๆ ทั้งจากคนรอบข้าง ความสัมพันธ์ส่วนตัว และเสียงในใจที่คอยบอกให้เราลดคุณค่าตัวเองลง เนื้อหาจึงเดินคู่กันไประหว่างการเล่าประสบการณ์จริงที่อ่านแล้วรู้สึกใกล้ตัว กับการชวนมองความสัมพันธ์ในแง่จิตวิทยา เพื่อให้เห็นว่าการที่คนสองคนจะอยู่ร่วมกันอย่างสบายใจนั้น เริ่มจากการรู้จักขอบเขตของตัวเองและกล้าปฏิเสธสิ่งที่ไม่เป็นผลดีต่อใจ

ใครที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ยอมคนอื่นมากเกินไป หรือกำลังพยายามจัดระเบียบความสัมพันธ์ที่ทำให้เหนื่อยใจ ลองเปิดเล่มนี้ช้า ๆ แล้วค่อย ๆ คิดตามไปทีละบท อาจมีบางประโยคที่ทำให้หันกลับมาถามตัวเองว่า เราเต็มใจจะรับสิ่งไหนไว้ และสิ่งไหนที่ถึงเวลาแล้วที่จะวางมันลง