หนังสือปกเดียวกันไอ้พวกสุพรรณ

ไอ้พวกสุพรรณ คือรวมเรื่องสั้นของวาณิช จรุงกิจอนันต์ นักเขียนเจ้าของรางวัลซีไรต์ปี 2527 จากรวมเรื่องสั้น “ซอยเดียวกัน” ที่หลายคนยกให้เป็นหนังสือซึ่งเผยตัวตนของเขาออกมาได้ชัดที่สุดเล่มหนึ่ง เพราะเงาของวาณิชปรากฏแทรกอยู่ในหลายบทหลายตอนตลอดทั้งเล่ม

จุดตั้งต้นของเล่มนี้อยู่ที่ความผูกพันกับบ้านเกิด จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งวาณิชภูมิใจและรักใคร่มาตลอดชีวิต เขาโต้แย้งภาพจำที่คนกรุงเทพฯ มองเพลงลูกทุ่งว่าเป็นเพลงของ “ไอ้พวกบ้านนอก” ด้วยประโยคที่ว่าไม่มีใครเป็นบ้านนอกได้เท่ากับไอ้พวกสุพรรณ พร้อมชี้ให้เห็นว่าเพลงสายพันธุ์ใหม่นี้มีทั้งเนื้อเพลง ทำนอง และการร้องที่แตกต่างจากเพลงที่มีมาแต่เดิม และความนิยมของมันก็ทวีขึ้นเรื่อย ๆ จนความรู้สึกดูถูกนั้นค่อย ๆ ร่อยหรอลง

เนื้อหาชุดนี้ therefore พาเราตะลุยสำเนียง “เหน่อ” ของชาวสุพรรณและเรื่องเล่าเบื้องหลังเพลงลูกทุ่งหลายเพลง ตั้งแต่ “มนต์การเมือง หรือการเมืองนั้นมีมนต์” ว่าด้วยเพลงกับการเมือง ผ่าน “น้องนางบ้านนา น่าภูมิใจที่เป็นชาวนา” ที่พูดถึงความภูมิใจในอาชีพเกษตรกร ไปจนถึงบทอย่าง “สายัณห์ สัญญา จำปาลืมต้น”, “ฝากใจไว้พิษณุโลก” ที่กล่าวถึงความรัก ความหวัง ความหลัง และรถไฟ, “มนต์เมืองเหนือ” กับความรู้สึกเมื่อได้ฟังเพลงเหนือ, “ช่อทิพย์รวงทอง หนุ่มเป็นเคียว สาวเป็นข้าว”, “พ่อแก่แม่เฒ่า ความจริงที่ขมขื่น”, “สาวชาวสวน ความฝันของสาววัยสิบแปด” และ “เพลงแรกจากความหลัง” ไล่เรื่อยไปจนถึง “ใครหนอชนะเนงบา” ทั้งหมดนี้คือการอ่านเพลงลูกทุ่งอย่างคนที่เข้าใจทั้งเนื้อร้องและชีวิตของผู้คนเบื้องหลัง

ความน่าสนใจอยู่ที่หนังสือไม่ได้มองเพลงเพียงเป็นความบันเทิง แต่หยิบเอาความรู้สึกของผู้คนในเพลงออกมาสนทนาแบบ “ประสาลูกทุ่ง” เล่าเรื่องความรัก ความฝัน ความหลัง และความขมขื่นของคนบ้านนอกที่ต้องจากถิ่นไปเผชิญชีวิตในเมือง ผ่านภาษาที่เรียบง่ายแต่อบอุ่น ซึ่งเป็นลักษณะงานเขียนของวาณิชที่หลายคนคุ้นเคยจากนวนิยายของเขา ไม่ว่าจะเป็น แม่เบี้ย, เคหาสน์ดาว, ยามเมื่อลมพัดหวน หรือ ตุ๊กตา ที่ล้วนหยิบความรัก กิเลสตัณหา และชีวิตชายขอบมนุษย์ขึ้นมาถ่ายทอดอย่างแนบเนียน

ถ้าคุณเป็นคนที่รักเพลงลูกทุ่ง หรือแค่อยากรู้ว่าคนสุพรรณเขาคิดอย่างไรกับเพลงที่他跟ชีวิตของเขามาตลอด ลองเปิด ไอ้พวกสุพรรณ ดู แล้วปล่อยให้ตัวเองได้สำผัสสำเนียงเหน่อและเรื่องเล่าของผู้คนที่อยู่เบื้องหลังบทเพลงอย่างใกล้ชิดขึ้นอีกนิด