หนังสือปกเดียวกันความรู้เกี่ยวกับอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลก

หนังสือเล่มนี้พาเรามาทำความรู้จักอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติของโลก ซึ่ง UNESCO รับรองเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เพื่อสร้างระบบความร่วมมือระหว่างประเทศในการอนุรักษ์มรดกที่มีคุณค่าโดดเด่นอันเป็นสากลให้คงอยู่สืบไป เนื้อหาอธิบายความหมายของ "มรดกทางวัฒนธรรม" ตั้งแต่โบราณสถาน งานประติมากรรมและจิตรกรรม ไปจนถึงกลุ่มอาคารและแหล่งโบราณคดี รวมถึง "มรดกทางธรรมชาติ" ทั้งภูมิสัณฐานทางธรณีวิทยา ถิ่นที่อยู่อาศัยของพันธุ์พืชและสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ ตลอดจนพื้นที่ธรรมชาติที่มีความงามหรือคุณค่าทางวิทยาศาสตร์ พร้อมอธิบายแนวคิดที่ว่าแต่ละรัฐภาคีมีหน้าที่ระบุและกำหนดเขตแหล่งมรดกในดินแดนของตน และตระหนักว่าการสูญเสียมรดก一处ใดย่อมลดทอนคุณค่าของมรดกโลกโดยรวม

น่าสนใจที่หนังสือเชื่อมเรื่องระดับโลกนี้เข้ากับบริบทของไทยอย่างชัดเจน ทั้งการที่ประเทศไทยเข้าภาคยานุวัติอนุสัญญาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2530 ซึ่งมีผลบังคับใช้กับประเทศเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ปีเดียวกัน และการมีคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลก รวมถึงคณะอนุกรรมการด้านมรดกโลกทางธรรมชาติ ทางวัฒนธรรม และด้านเขตแดน คอยกำกับดูแลการเสนอแหล่งมรดก การปฏิบัติตามพันธกรณี และการจัดทำรายงานสถานภาพการอนุรักษ์ต่อคณะกรรมการมรดกโลก

เรายังได้เห็นภาพการดำเนินงานของไทยผ่านระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการดำเนินงานตามอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองมรดกโลกทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ พ.ศ. 2559 ซึ่งช่วยวางกลไกนโยบายและการประสานงานระหว่างหน่วยงานอย่างเป็นระบบ ตลอดจนการจัดทำบัญชีรายชื่อเบื้องต้นและรายงานสถานภาพการอนุรักษ์ของแหล่งต่าง ๆ เช่น กลุ่มดงพญาเย็น-เขาใหญ่ และแหล่งอนุรักษ์ทะเลอันดามัน ส่วนตอนท้ายยังรวบรวมแหล่งมรดกโลกของไทยที่ขึ้นทะเบียนแล้ว เริ่มจากนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2534 และเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร เหมาะกับผู้อ่านที่อยากเข้าใจว่าอนุสัญญาหนึ่งฉบับแปลงมาเป็นการดูแลมรดกจริงได้อย่างไร หากคุณสนใจว่ามรดกของชาติกำลังถูกปกป้องด้วยกลไกใดบ้าง ลองเปิดเล่มนี้เพื่อทำความเข้าใจไปพร้อมกันได้เลย