หนังสือปกเดียวกันชีวิตดีขึ้นทันตาเห็น แค่หยิบเรื่องมาคุยเล่นเพียง 30 วินาที

ชีวิตดีขึ้นทันตาเห็น แค่หยิบเรื่องมาคุยเล่นเพียง 30 วินาที ชวนเรามองใหม่ว่าการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องชีวิต หรือเรื่องทั่วไปที่หลายคนมองว่าไร้สาระ แท้จริงแล้วมีความหมายและส่งผลต่อชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัวมากกว่าที่คิด หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดแนวคิดและเทคนิคการ "คุยเล่น" จากอาจารย์มหาวิทยาลัยชาวญี่ปุ่น ที่มองเห็นว่าคนในเมืองใหญ่ใช้ชีวิตเร่งรีบ พูดคุยกันเฉพาะเรื่องจำเป็นและมีสาระ จนทักษะการคุยเล่นค่อยๆ หายไปจากชีวิตประจำวัน

เนื้อหาปูพื้นฐานตั้งแต่ความสำคัญของการคุยเล่น ไปจนถึงมารยาทพื้นฐานที่ช่วยลดความอึดอัดระหว่างการสนทนา พร้อมวิธีฝึกและวิธีหาเรื่องมาคุยที่ทำตามได้ทันที โดยแบ่งเทคนิคออกเป็นข้อๆ ให้หยิบไปปรับใช้ได้ง่าย หลักคิดสำคัญข้อหนึ่งคือ การคุยเล่นไม่จำเป็นต้องมีข้อสรุป เพราะถ้าจบเรื่องเสียทุกครั้ง บทสนทนาก็จะไปต่อไม่ได้ แต่ควรเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่อยๆ และต้องรู้จักตัดบทอย่างเนียนเมื่อถึงเวลา

อีกแง่มุมที่ชวนคิดคือการมองว่าการคุยเล่นไม่ใช่เรื่องของวาทศิลป์หรือการพูดเก่ง หากแต่เป็นการสร้างบรรยากาศ การคบค้าสมาคมกับผู้อื่น และการรู้จังหวะการเข้าหาและการชวนคุย ซึ่งทุกคนฝึกฝนให้เก่งขึ้นได้ หนังสือยังหยิบยกตัวอย่างเทคนิคหลากหลาย เช่น การเปิดบทสนทนาด้วยการชมสิ่งที่เรามองเห็นในตัวอีกฝ่าย การเริ่มด้วยการเห็นด้วยแทนการขึ้นต้นด้วยคำว่า "ไม่" หรือ "แต่" การปรับสัดส่วนให้คู่สนทนาได้พูดมากกว่าเรา การหาจุดแตกประเด็นเพื่อขยายวง話題ไปสู่เรื่องอื่น และการเลือกเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายสนใจร่วมกัน

นอกจากนี้ยังมีมุมที่น่าสนใจอย่างการนำการคุยเล่นไปใช้ในโลกธุรกิจ การเปลี่ยนเรื่องนินทาให้กลายเป็นเรื่องตลกบันเทิง และการจำเรื่องเด่นจากการสนทนาครั้งก่อนไว้ใช้เป็นจุดเชื่อมเมื่อพบกันอีกครั้ง ผู้เขียนยังเล่าถึงการทดลองในชั้นเรียนที่พบว่าหลังนักเรียนได้คุยเล่นกันแล้ว他们就มีสมาธิจดจ่อกับการบรรยายมากขึ้น และสรุปไว้ว่าทักษะการคุยเล่นก็คือทักษะการเอาตัวรอดนั่นเอง

ถ้าคุณเป็นคนที่บางครั้งไม่รู้จะชวนใครคุยเรื่องอะไรดี หรือรู้สึกเกร็งเวลาต้องคุยกับคนที่ไม่สนิท ลองเปิดหนังสือเล่มนี้แล้วเลือกหยิบเทคนิคที่ถูกใจไปลองใช้ทีละข้อดูนะคะ