เมื่อฉันไม่มีขน ฉันจึงเป็นศิลปะ

หลายคนอาจเชื่อว่าคุณค่าของงานศิลปะควรแยกตัวออกจากบริบททางสังคมรอบตัว หนังสือเรื่อง เมื่อฉันไม่มีขน ฉันจึงเป็นศิลปะ ของ ธเนศ วงศ์ยานนาวา จึงชวนให้กลับมาตั้งคำถามกับความเชื่อนั้นอีกครั้ง

เนื้อหาพาไปดูเส้นทางประวัติศาสตร์ของศิลปะ โดยให้ความสำคัญกับภาพนู้ด และเชื่อมโยงกับค่านิยมในปัจจุบัน เพื่อให้เห็นพัฒนาการของการตีค่าสิ่งหนึ่งในแง่ศิลปะ ขณะเดียวกันก็ตั้งคำถามว่าใครควรเป็นผู้ตัดสินคุณค่าเหล่านั้น และเมื่อการปกปิดกับการเปิดเผยไม่ได้เป็นเกณฑ์ประเมินความเป็นศิลปะอีกต่อไป จะมีมาตรวัดใดมาแทนที่

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือการมองขนอวัยวะเพศ แม้ขนจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่ก็ยังถูกควบคุมด้วยวาทกรรมที่แตกต่างกันไป และถูกกำกับด้วยการจัดระเบียบทางวัฒนธรรม ทำให้เห็นว่าแม้แต่ส่วนของร่างกายที่ดูเป็นเรื่องใกล้ตัวที่สุดก็อยู่ภายใต้กรอบของสังคมได้เช่นกัน

โครงสร้างของเล่มเริ่มจากบทนำว่าด้วยสุนทรียะ การควบคุม และศิลปะแห่งการละเมิด ก่อนจะสำรวจการจัดระเบียบเรื่องเพศในงานศิลปะ ตั้งแต่ภาพนู้ดไปจนถึงภาพระดับ X และแยกให้เห็นความต่างระหว่าง "นู้ดจำกัด" กับ "นู้ดไม่จำกัด"

สำหรับใครที่สงสัยว่าศิลปะกับสังคมเกี่ยวพันกันอย่างไร และอยากติดตามว่าความเปลือยถูกมองและถูกจัดวางอย่างไรในแต่ละยุคสมัย เล่มนี้อาจเป็นการอ่านที่น่าสนใจค่ะ