หนังสือปกเดียวกันจดหมายจากอินเดีย...๒๕๐๕-๒๕๐๘

หนังสือเล่มนี้รวบรวมจดหมายที่เขียนขึ้นระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐๕–๒๕๐๘ เล่าจากมุมมองของนักศึกษาไทยวัย ๑๘–๑๙ ปีที่ไปใช้ชีวิตอยู่ในอินเดีย เป็นงานเขียนที่เกิดจากสองคนร่วมกัน คือ หลวงแม่วรมัย กบิลสิงส์ ผู้ถ่ายทอดเรื่องราว และฉัตรสุมาลย์ในฐานะผู้ให้ข้อมูลดิบ เนื้อหาจึงเป็นทั้งบันทึกประสบการณ์ส่วนตัวและภาพสะท้อนสังคมอินเดียในยุคนั้นไปพร้อมกัน

เรื่องราวในจดหมายพาเราไปรู้จักอินเดียผ่านชีวิตประจำวันอย่างละเอียด ทั้งอัตราแลกเปลี่ยนเงินในสมัยที่อินเดียยังใช้หน่วยแอนนาและค่าครองชีพในแต่ละวัน ซึ่งเมื่ออ่านย้อนกลับมาหลายสิบปีต่อมาก็ช่วยให้เห็นพัฒนาการของการใช้ชีวิตผู้คนได้ชัดเจนขึ้น อีกทั้งยังถ่ายทอดบรรยากาศของผู้คนและสภาพบ้านเมืองในห้วงเวลานั้นไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

จุดที่น่าสนใจคือฉากหลังของศานตินิเกตันซึ่งใช้ภาษาเบงกอลี ต่างจากสังคมอินเดียส่วนใหญ่ที่คุ้นเคยกับภาษาฮินดี ทำให้ผู้อ่านได้สัมผัสวัฒนธรรมของแคว้นเบงกอลทั้งตะวันตกและตะวันออกในยุคที่ยังอยู่ด้วยกัน ก่อนที่เบงกอลตะวันออกจะแยกออกไปเป็นบังกลาเทศ รวมถึงเรื่องราวของกลุ่มชาวพื้นเมืองดั้งเดิมที่สืบทอดวัฒนธรรมมายาวนานนับพันปี

แม้เสียงเล่าจะมาจากสายตาของเด็กวัยเรียนที่อาจยังมองสังคมได้ไม่ลึกนัก แต่ก็เต็มไปด้วยรายละเอียดที่ทำให้เห็นชีวิตจริงของผู้คนในอินเดียสมัยนั้น ถ้าคุณอยากลองอ่านบันทึกชีวิตต่างแดนที่เล่าอย่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เล่มนี้อาจเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดีให้คุณค่อย ๆ ทำความรู้จักอินเดียในอีกมิติหนึ่ง