หนังสือปกเดียวกันทำเต็มที่ แต่ไม่ซีเรียส

หนังสือเล่มนี้ชวนเรามองความสัมพันธ์ระหว่าง “งาน” กับ “ความสุข” ใหม่ทั้งหมด เพราะคนส่วนใหญ่มักนึกถึงความสุขในรูปของความสำเร็จ ชื่อเสียง อำนาจ ทรัพย์สมบัติ หรือความรัก แล้วใช้ทั้งชีวิตไล่ล่าสิ่งเหล่านี้ ขณะที่เมื่อพูดถึงการทำงาน หลายคนกลับต้องฝืนใจและรู้สึกเบื่อหน่ายทุกข์ทรมาน พระไพศาล วิสาโล จึงหยิบสองเรื่องนี้มาผูกเข้าด้วยกันอย่างงดงาม และชี้ว่าแท้จริงแล้วเราไม่ต้องทำอะไรให้ยากเย็น เพียงทำสองสิ่งควบคู่กันไป คือ “ทำกิจ” และ “ทำจิต”

“ทำกิจ” คือการทำภาระหน้าที่การงานอย่างเต็มกำลังความสามารถ ส่วน “ทำจิต” คือการปล่อยวางจิตใจ เข้าใจสัจธรรมว่าทุกสรรพสิ่งเป็นอนัตตา ไม่จีรัง จึงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น เมื่อทำทั้งสองอย่างไปพร้อมกันโดยไม่แยกออกจากกัน ผลที่เกิดขึ้นคือความสงบเย็นและเป็นประโยชน์ ทั้งต่อตัวเองและต่อผู้อื่น

เนื้อหาส่วนใหญ่มาจากการถอดเทปคำสอนโดยตรง ทำให้เมื่ออ่านแล้วรู้สึกราวกับได้นั่งฟังธรรมบรรยายอยู่ใกล้ ๆ แบ่งออกเป็นคำสอนสำหรับบุคคล องค์กร และสังคม ในส่วนของบุคคล หนังสือพูดถึงงานที่บำรุงใจ การทำงานอย่างปล่อยวาง และมุมมองที่ว่าความสำเร็จอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความล้มเหลวได้เช่นกัน ส่วนขององค์กรและสังคม มีหัวข้ออย่างธรรมะในงาน ธรรมะในใจ การเสริมสร้างพลังแห่งความดีในองค์กร ไปจนถึงพุทธสังคมนิยมกับสังคมไทยในปัจจุบัน ปิดท้ายด้วยปุจฉา-วิสัชนาในคำถามใกล้ตัวอย่างปล่อยวางไม่ใช่วางเฉย เมื่อไรจึงควรปล่อยวาง และทำงานอย่างไรให้ใจเป็นสุข

จุดที่ชวนติดตามคือการย้ำว่าเราไม่จำเป็นต้องเข้าปฏิบัติธรรมที่วัดเพื่อฝึกจิต เพราะที่ทำงานเองก็เป็นพื้นที่ฝึกใจได้ ท่ามกลางความกดดันและความคาดหวัง ทั้งยังชวนคิดว่า “ปัญหา” ไม่ได้ทำให้เราทุกข์ แต่การแบกปัญหาไว้ต่างหากที่ทำให้ทุกข์ สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหนื่อยหรือเครียดกับงานและอยากมองมันในมุมใหม่ ลองเปิดเล่มนี้แล้วค่อย ๆ ติดตามว่าการทำกิจคู่กับการทำจิตจะปรับความหมายของงานในชีวิตคุณได้อย่างไร