เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน ฉบับ เกิดใหม่ในสวรรค์

ความตายเป็นเรื่องที่หลายคนเลือกจะไม่พูดถึง แต่ "เสียดาย...คนตายไม่ได้อ่าน ฉบับ เกิดใหม่ในสวรรค์" ของดังตฤณ ชวนเรามานั่งคุยกับเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาและอบอุ่น หนังสือเล่มนี้เป็นฉบับที่ต่อยอดจากฉบับดั้งเดิมในชุด เสียดาย...คนตายไม่ได้อ่าน โดยพาไปสำรวจคำถามใหญ่ว่าอะไรเป็นเหตุปัจจัยที่ทำให้คนเรามีที่ไปที่ดีหลังความตาย และเมื่อถึงวันนั้นจริง ญาติผู้ใกล้ชิดกับตัวเราเองควรเตรียมตัวเตรียมใจกันอย่างไร

แก่นของเล่มนี้อยู่ที่มุมมองแบบพุทธซึ่งมองว่า ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว หากเราเตรียมพร้อมมาอย่างถูกต้อง การระลึกถึงความตายหรือมรณสติจึงเป็นสิ่งที่พุทธศาสนาเน้นย้ำเสมอ ขณะเดียวกันก็เสนอว่าสวรรค์และนิพพานไม่ใช่เรื่องไกลตัวหรือเรื่องที่ต้องรอหลังตายไปแล้ว แต่เป็นความจริงที่รู้เห็นได้ในปัจจุบัน วิธีเล่าเรื่องจึงไม่ได้ยกเอาหลักธรรมลอย ๆ มาวางไว้ แต่ชวนผู้อ่านเข้าไปมีส่วนร่วมกับ "ความจริงตรงหน้า" ผ่านตัวอย่างประสบการณ์ตรง พร้อมอ้างอิงพระพุทธพจน์เพื่อชี้ว่าความรู้ของพระพุทธเจ้าเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยจิตของมนุษย์เอง

น่าสนใจว่าหนังสือไม่ได้จบอยู่ที่การอธิบายว่าใครไปสวรรค์ได้ แต่ลงลึกถึงการปฏิบัติในวันที่หัวใจหนักอึ้งที่สุด แนวคิดหนึ่งที่พูดชัดคือ การส่งญาติให้ไปสู่ที่ดีนั้นไม่จำเป็นต้องรู้วิธีท่องสวรรค์ เพียงทำให้ใจของญาติเบา ให้เขาลอยจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีพันธะผูกมัด และยังเตือนด้วยว่าญาติที่เศร้าโศกมากเกินไปอาจตรึงจิตของผู้ป่วยไว้ได้ จึงมีคำเปรียบเทียบให้คิดว่า "เครื่องช่วยเตรียมใจ" เป็นสิ่งที่ประเสริฐกว่า "เครื่องต่อลมหายใจ" พร้อมกับแนวคิดเรื่องการเตรียมเสบียงไว้เลี้ยงตัวสำหรับเส้นทางหลังความตาย

สิ่งที่ทำให้เนื้อหามีน้ำหนักคือการที่ผู้เขียนเล่าประสบการณ์จริงของตัวเอง โดยเฉพาะช่วงเวลาส่งมารดาในวาระสุดท้าย รวมถึงการจัดถวายสังฆทานให้ผู้ป่วยได้ทำบุญทันก่อนจากไป สำหรับคนที่อยากเห็นภาพรวมของเรื่อง หัวข้อในเล่มไล่เรียงตั้งแต่การส่งญาติขึ้นฟ้า การรำลึกถึงวันส่งแม่ขึ้นฟ้า เหตุผลที่วิญญาณยังวนเวียนไม่ไปไหน วิธีส่งญาติแบบพุทธ การติดต่อกับญาติหลังจากไป วิธีดูคติข้างหน้าให้ตัวเอง วิธีรู้เห็นอดีตและอนาคต ไปจนถึงการตัดสินตนเองจากโครงสร้างกรรม

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เคยคิดถึงคนที่จากไป หรืออยากทำใจกับเรื่องความตายให้เบาสบายขึ้น ลองเปิดเล่มนี้แล้วค่อย ๆ อ่านไปทีละบทชวนคิด การได้มองเรื่องที่ไม่มีใครอยากพูดถึงอย่างตรงไปตรงมา อาจเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เราอยู่กับวันนี้ได้อย่างรู้เท่าทันมากขึ้น