ท่านอาจารย์พุทธทาส : คนไข้ที่ผมได้รู้จัก

หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกจากมุมมองของนายแพทย์นิธิพัฒน์ เจียรกุล หนึ่งในคณะแพทย์ที่ถวายการรักษาอาการอาพาธของท่านอาจารย์พุทธทาส อินฺทปญฺโญ ตั้งแต่คราวอาพาธหนักด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๔ ต่อเนื่องมาจนถึงปัจฉิมอาพาธและวาระสุดท้ายของท่าน ผู้เขียนเริ่มต้นจากการแทบไม่รู้จักท่านอาจารย์เลย และมองว่าท่านเป็นคนไข้ที่แปลกกว่าคนไข้ทั้งหลายที่เคยดูแล แต่เมื่อได้ถวายการรักษาอย่างใกล้ชิดและได้ฟังการปรารภธรรมของท่านด้วยตัวเอง ความสัมพันธ์นั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เขายอมรับว่าได้เรียนรู้เรื่องความเจ็บป่วยและความตายของมนุษย์ในแง่มุมที่ไม่เคยมีการเรียนการสอนในระบบการแพทย์แผนปัจจุบัน

เนื้อหาส่วนสำคัญของบันทึกคือรายละเอียดของการอาพาธแต่ละครั้งจากสายตาผู้ถวายการรักษา เช่น คราวที่ท่านอาพาธด้วยภาวะเส้นเลือดอุดตันจนเนื้อสมองบางส่วนขาดเลือด ท่านจำอะไรและจำใครไม่ได้อยู่ราวสี่สิบแปดชั่วโมงก่อนจะเริ่มกลับมาเป็นปกติ แม้จะสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน หรือการที่ท่านปฏิเสธการรับการรักษาในโรงพยาบาลและไม่ยอมรับเครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัย เพราะยึดหลักให้ธรรมชาติรักษา ให้ธรรมะรักษา ส่วนแพทย์มีหน้าที่ช่วยผดุงชีวิตไว้ ท่านยังเล่าความรู้สึกช่วงที่เกิดอาการว่าเงียบและน่ากลัว ร่างกายเบาราวปุยเมฆลอยอยู่บนฟ้า และรู้สึกว่าครั้งนั้นรุนแรงที่สุดเพราะไม่สามารถใช้สติควบคุมสิ่งต่าง ๆ ได้เหมือนครั้งอื่น

ผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ ผู้อ่านจะได้เห็นทั้งความคิดของท่านอาจารย์ที่ว่า "ไม่สบายทุกที ก็ฉลาดขึ้นทุกที" และการที่ท่านใช้ความเจ็บไข้เป็นบทเรียนเพื่อทำความเข้าใจอริยสัจ ขณะเดียวกันก็ได้เห็นการเรียนรู้ภายในของแพทย์คนหนึ่งที่ จากเดิมยึดถือหลักการและเหตุผลเป็นที่ตั้ง ค่อย ๆ เปิดใจรับฟังและซึมซับธรรมะจากองค์ท่าน จนกลายเป็นนักเรียนที่ได้บทเรียนเรื่องชีวิตและความตายโดยตรงจากคนไข้ของตนเอง

ถ้าคุณสนใจมุมเล็ก ๆ ของชีวิตที่เรียบง่ายแต่งดงาม หรืออยากลองมองความเจ็บป่วยด้วยสายตาอีกแบบหนึ่ง ลองเปิดบันทึกเล่มนี้แล้วค่อย ๆ อ่านไปพร้อมกันกับคนเขียนดูนะคะ