เด็กหญิงอีดะ

ปิดเทอมฤดูร้อนในช่วงสิบกว่าปีหลังสงครามโลกครั้งที่สอง นาโอกิเด็กชายชั้นประถมสี่ได้มาพักที่บ้านของคุณตาคุณยายในชนบทใกล้ฮิโรชิม่า พร้อมกับแม่และน้องสาวตัวน้อยวัยสองขวบ เพราะแม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน ในช่วงที่ชีวิตความเป็นอยู่ยังฝืดเคืองและอยู่ในระยะฟื้นตัว

ระหว่างออกไปเดินเล่นแถวป่าใกล้บ้าน สองพี่น้องไปเจอเก้าอี้ไม้ตัวเล็กในบ้านร้างที่เดินและพูดคุยได้ เก้าอี้ตัวนั้นกำลังตามหาเจ้านายตัวน้อยชื่ออีดะ ซึ่งเป็นหลานสาวของคุณตาคนทำเก้าอี้ และเข้าใจไปเองว่าน้องสาวของนาโอกิคือเด็กคนนั้น นาโอกิจึงอาสาช่วยตามหาว่าคนในบ้านหลังนั้นหายไปไหน จนโยงไปถึงวันที่ปฏิทินในบ้านเปิดค้างไว้ ซึ่งเป็นวันที่มีการทิ้งระเบิดปรมาณู

เด็กหญิงอีดะของมัตสุทานิ มิโยโกะเล่าเรื่องความขัดแย้ง ความรุนแรง และความสูญเสีย ผ่านสายตาของเด็กที่ได้รับผลกระทบทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยใช้ภาพของเก้าอี้ที่ยังเฝ้าตามหาเจ้าของ ชวนให้คิดถึงคนที่หายไปโดยไม่มีฉากรุนแรง

ถ้าเธออยากชวนเด็กๆ คุยเรื่องสงคราม การจากลา และความสูญเสียด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลองเปิดเล่มนี้อ่านไปด้วยกันดูนะ