ไม่มีขา ใช่ว่าไม่มีลมหายใจ

ไม่มีขา ใช่ว่าไม่มีลมหายใจ เล่าถึงชีวิตของร้อยตรีต่วนอัมรัน กูโซะ ทหารระดับปฏิบัติการที่ต้องสูญเสียขาทั้งสองข้างถึงระดับโคนขา จากเหตุถูกลอบวางระเบิดขณะลาดตระเวนคุ้มครองครูในจังหวัดยะลา เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2552

เรื่องราวไม่ได้หยุดอยู่แค่บาดแผลบนร่างกาย แต่พาเราไปรู้จักความเจ็บปวดอีกชั้นเมื่อคนในครอบครัวกลับนำเงินเยียวยากว่าแปดแสนบาทไปใช้ซื้อรถยนต์จนหมดตั้งแต่วันที่เขายังต่อสู้กับชีวิตอยู่บนเตียง หนังสือเล่มนี้จึงเป็นการบันทึกการก้าวข้ามความสูญเสียทั้งจากอุบัติเหตุและจากความเห็นแก่ตัวของคนใกล้ชิด

สิ่งที่เรื่องนี้บอกเราคือ เขาไม่ได้ยอมจำนนต่อสภาพที่ไม่มีขา เขากลับลุกขึ้นทำชีวิตให้เป็นของตัวเอง เป็นนักรบวีลแชร์ที่ดูแลตัวเองได้ ไปไหนมาไหนได้ มีอาชีพ และเลี้ยงตัวเองได้แม้จะไม่มีขาทั้งสองข้าง

นอกจากเรื่องราวชีวิตส่วนตัวแล้ว หนังสือยังสะท้อนแง่คิดเรื่องขวัญและกำลังใจว่าเมื่อคนเราตกอยู่ในจุดต่ำที่สุดของชีวิต สิ่งที่ช่วยพยุงให้ลุกขึ้นมาได้นั้นมีค่ามากเพียงใด และเมื่ออ่านแล้วอยากแบ่งปันสิ่งดี ๆ กลับคืนไป ผู้เขียนก็ได้ยกค่าตอบแทนจากการขายหนังสือเล่มละ 10 บาทให้มูลนิธิสายใจไทยฯ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลเขาด้วยน้ำพระทัยเมตตา

ถ้าคุณกำลังมองหาหนังสือที่พาไปรู้จักคนธรรมดาคนหนึ่งซึ่งเลือกจะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง послеวันที่ทุกอย่างพังทลายลง ลองเปิดหน้าแรกของเล่มนี้ดู แล้วค่อย ๆ ติดตามว่าเขาผ่านวันคืนเหล่านั้นมาได้อย่างไร