เปิดตำนาน เปิบพิสดาร

หนังสือเล่มนี้พาเราไปรู้จักเบื้องหลังของตรา “เปิบพิสดาร” และนามปากกา “แม่ช้อย นางรำ” ของสันติ เศวตวิมล ซึ่งเริ่มเขียนคอลัมน์อาหารในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐราวปี 2519 หลังจากถูกขึ้นบัญชีดำในยุค 6 ตุลาและต้องหยุดเขียนคอลัมน์การเมืองภายใต้นามปากกา “สามตา” ชื่อคอลัมน์出自คำไทยโบราณ “เปิบ” ที่ตั้งโดยสมิต มนัสฤดี หัวหน้ากองบรรณาธิการในเวลานั้น ส่วนคำว่า “พิสดาร” ในที่นี้หมายถึงกว้างขวางไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ใช่การกินเมนูแปลกพิลึกอย่างที่หลายคนอาจเข้าใจ

เรื่องราวยังเล่าถึงที่มาของนามปากกา “แม่ช้อย นางรำ” ซึ่งมาจากชื่อต้นไม้โบราณในตระกูลถั่วที่ใบขยับไหวราวกับร่ายรำ ผู้เขียนรู้จักต้นไม้นี้จากคุณย่าจั่นตั้งแต่ยังเด็ก และเชื่อมโยงเข้ากับคำในลิลิตตะเลงพ่ายตอนตัดไม้ข่มนาม นอกจากนี้ยังพูดถึงการใช้นามปากกาและสำนวนแบบผู้หญิงเพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบจากรัฐบาลในยุคนั้น รวมถึงคำบอกเล่าถึงสมัคร สุนทรเวชที่ติดตามคอลัมน์นี้เป็นประจำ

หนังสือยังสะท้อนเส้นทางการต่อยอดของคอลัมน์ไปสู่รายการวิทยุโทรทัศน์ ธุรกิจทัวร์ และร้านอาหารแม่ช้อยดอยหลวง พร้อมตัวอย่างเมนูอย่างแกงเผ็ดเป็ดย่างใส่ลิ้นจี่และมัสมั่นใส่ทุเรียน ใครที่สนใจเบื้องหลังของชื่อที่คุ้นหูและเรื่องราวชีวิตนักเขียนคนหนึ่งในสังคมไทย เล่มนี้น่าจะชวนให้ค่อย ๆ อ่านและคิดตามไปด้วยกัน