หนังสือปกเดียวกันไม่คิดว่า "พวกผม" จะรักการวิ่งขนาดนี้

เรื่องนี้พาเราไปรู้จักสองแอดมินแห่งเพจ “ไม่คิดว่าผมจะรักการวิ่งขนาดนี้” อย่างแอดบีเดย์และแอดบีโม (แตงโม) ผู้เคยมีข้ออ้างสารพัดที่ทำให้ไม่กล้าออกไปวิ่ง ทั้งคิดว่าตัวเองวิ่งไม่ไหว วิ่งไม่เป็น หรือยังไม่พร้อมจะเริ่มสักที แต่ละคนมีเหตุผลและจุดเริ่มต้นที่ต่างกัน และทั้งคู่ก็ผ่านความล้มเหลว ความท้อและความเจ็บปวดระหว่างทางมาแล้วทั้งนั้น ทั้งหกล้ม หน้ามืดเป็นลม และตะคริวจับ จนค่อย ๆ ก้าวมาถึงวันที่ตกหลุมรักการวิ่งอย่างจริงจัง

หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดเส้นทางการวิ่งของผู้เขียนผ่านบทต่าง ๆ ที่ตั้งชื่อเหมือนรอบการวิ่ง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่อาจดูเหมือนความล้มเหลว การวิ่งเพื่อดูแลตัวเอง การออกไปสนุกกับงาน Fun Run ไปจนถึงความฝันเรื่องมาราธอนฟูลแรก และการก้าวจากถนนสู่เส้นทางวิ่งเทรลที่ท้าทายกว่าเดิม เรื่องราวยังชวนให้เห็นว่าการวิ่งระยะไกลอาจเป็นเป้าหมายที่วางไว้ แต่ความสุขที่แท้จริงอาจอยู่ตรงการได้เห็นเพื่อน ๆ ออกมาวิ่งด้วยกันมากกว่า

อีกหัวใจสำคัญของเล่มคือมิตรภาพและชุมชนเล็ก ๆ ที่เหล่าแอดมินเรียกกันว่า “หมู่บ้านใครไม่คิดฯ” หรือ “หมู่บ้านเพนกวิน” พื้นที่ที่เปิดอ้าแขนรับสมาชิกใหม่ที่รักการวิ่งเหมือนกัน ไม่ว่าจะยังไม่มั่นใจว่าตัวเองจะวิ่งไหวหรือมีปัญหาอะไรในการวิ่ง ก็มีคนพร้อมพูดคุยและไปวิ่งด้วยกัน คั่นด้วยแง่คิดว่าหากยังไม่ได้เริ่มก้าว ก็ลองตั้งเป้าหมายจากการวิ่งระยะสั้น ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ เลื่อนหมุดไปให้ไกลขึ้น เพราะมาราธอนอาจไม่ใช่แค่ความฝัน และสักวันเราอาจพูดได้เต็มปากว่าไม่คิดว่าจะรักการวิ่งขนาดนี้

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่ยังลังเลหรือมีข้ออ้างในใจ ลองเปิดหนังสือเล่มนี้แล้วปล่อยให้เรื่องราวของสองนักวิ่งคอยเป็นเพื่อนไปด้วยกัน เผื่อว่าวันหนึ่งคุณจะอยากลองสวมรองเท้าวิ่งแล้วออกไปเริ่มก้าวแรกดูบ้าง