ธรรมะบนดอยบวกห้า

พุทธทาสภิกขุ ท่านได้แสดงธรรมชุดนี้ไว้เมื่อ พ.ศ. 2502 ณ ดอยปุย ซึ่งเรียกกันอีกชื่อว่า "ดอยบวกห้า" บนพื้นที่ดอยในจังหวัดเชียงใหม่ เนื้อหาที่ถ่ายทอดออกมาเป็นโอวาทปฏิบัติธรรมที่ว่าด้วยหัวใจของการฝึกตนในแนวพุทธ โดยเฉพาะการไม่ยึดมั่นถือมั่น หรืออุปาทาน ซึ่งเป็นรากของความทุกข์ที่ท่านชี้ให้เห็นอย่างตรงไปตรงมา

ในชุดธรรมะนี้ ท่านพูดถึงมานะและอัสมิมานะ ความถือตัวถือตนที่คอยผลักให้เราวิ่งไปตามความอยากและความเห็นของตัวเอง พร้อมกับชี้ให้เห็นความสำคัญของการละสักกายทิฏฐิ ความเห็นผิดว่ากายนี้เป็นตัวเป็นตน อันเป็นด่านแรกที่ผู้ปฏิบัติต้องค่อย ๆ คลายออก ธรรมะยังโยงไปถึงเรื่องอนัตตาและสุญญตา เพื่อให้เห็นว่าสิ่งทั้งหลายล้วนว่างจากตัวตนที่แท้จริง เมื่อเห็นอย่างนี้แล้วจึงเป็นทางไปสู่ความดับทุกข์และนิพพาน

จุดที่น่าสนใจและเป็นเอกลักษณ์ของโอวาทชุดนี้คือวิธีสอนแบบ "อาศัยตนละตน" หรือพูดให้ชัดคือ "อาศัยตัณหาละตัณหา อาศัยมานะละมานะ" คือใช้สิ่งที่เรามีอยู่ตรงหน้านี้เอง ทั้งความอยากและความถือตัว เป็นเครื่องมือค่อย ๆ ปลดเปลื้องตัวเองออกไป ไม่ต้องรอไปเริ่มจากศูนย์ที่ไหน เพราะธรรมะอยู่ที่การรู้เท่าทันสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในใจขณะนี้

พร้อมกันนั้นท่านยังเตือนเรื่องโมหาคติและความไม่รู้สึกตัว สภาวะที่เราปล่อยให้ใจไหลตามอารมณ์โดยไม่ทันระวัง ซึ่งเป็นอุปสรรคที่มองไม่เห็นและเกิดบ่อยกว่าที่คิด ลักษณะการเทศนาจึงไม่ได้เป็นตำราเรียนแบบเส้นตรง แต่เป็นการพูดคุยธรรมะที่ค่อย ๆ เจาะลึกให้ผู้ฟังได้หันกลับมาพิจารณาตัวเอง

หากคุณสนใจการปฏิบัติธรรมที่พูดถึงใจของเราเองตรง ๆ และอยากลองตามดูว่าการอาศัยสิ่งที่ตัวเองมีอยู่เป็นเครื่องมือละความยึดมั่นนั้นจะพาไปได้แค่ไหน ลองเปิดธรรมะบนดอยบวกห้าเล่มนี้ดูนะคะ แล้วค่อย ๆ อ่านไปทีละบท ค่อย ๆ พิจารณาตามไปกับคำสอนของท่านดู