เศรษฐศาสตร์ความจน

หนังสือเล่มนี้เริ่มจากคำถามที่หลายคนอาจเคยสงสัย เช่น ทำไมคนที่มีรายได้น้อยจึงต้องกู้ยืมเพื่อเก็บออม ทำไมพวกเขาจึงพลาดการฉีดวัคซีนฟรีที่ช่วยชีวิตได้ แต่กลับยอมจ่ายเงินซื้อยาที่ไม่จำเป็น และทำไมเด็กจากครอบครัวยากจนจึงไปโรงเรียนแต่ดูเหมือนจะเรียนรู้ได้น้อยมาก ไปจนถึงคำถามที่ฟังดูขัดกับสามัญสำนึก เช่น ทำไมคนที่ขาดแคลนอาหารในโมร็อกโกจึงซื้อโทรทัศน์ หรือการมีลูกจำนวนมากทำให้ครอบครัวยากจนลงจริงหรือไม่

ผู้เขียนทั้งสองคืออภิจิต วี. บาเนอร์จี และเอสเธอร์ ดูโฟล นักเศรษฐศาสตร์ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ในปี 2019 ทั้งคู่ใช้งานวิจัยภาคสนามจากหลายประเทศทั่วโลกเป็นฐานในการพิจารณาว่าชีวิตและการตัดสินใจของคนจนบอกอะไรเกี่ยวกับการแก้ปัญหาความยากจน แนวทางของพวกเขาคือการใช้การทดลองแบบสุ่มควบคุมและการให้ความสำคัญกับหลักฐานอย่างรอบคอบ เพื่อดูว่าสิ่งใดส่งผลต่อคนจนจริง และสิ่งใดไม่ได้ส่งผลอย่างที่คิด หนังสือเล่มนี้จึงไม่ได้มองคนจนเป็นเพียงตัวเลขในรายงาน แต่สำรวจว่าชีวิตประจำวันของพวกเขาเป็นอย่างไร และเหตุใดคนที่มีความปรารถนาและความสามารถไม่ต่างจากคนอื่น จึงยังลงเอยด้วยชีวิตที่แตกต่างกันมาก

หัวข้อที่หยิบมาพิจารณาครอบคลุมหลายด้าน ตั้งแต่ไมโครไฟแนนซ์ซึ่งมีประโยชน์ในบางแง่ แต่ก็ไม่ใช่ปาฏิหาริย์อย่างที่หลายคนเคยหวัง ไปจนถึงเหตุผลที่คนจนบางกลุ่มไม่ต้องการประกันสุขภาพ ผู้เขียนยังชี้ว่าแนวคิดและโครงการช่วยเหลือหลายอย่างที่เคยถูกมองเป็นคำตอบ ปัจจุบันกลับกลายเป็นความคิดที่ใช้ไม่ได้ผล และยืนยันว่ายังมีทางข้างหน้าให้ลองเดิน

ฉบับปรับปรุงใหม่นี้เพิ่มเนื้อหาจากงานวิจัยในช่วงกว่าทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้มุมมองเรื่องความยากจนในหนังสือได้รับการอัปเดตตามข้อมูลล่าสุด ถ้าคุณสนใจว่าการตัดสินใจเล็กๆ ในชีวิตของคนจนสะท้อนอะไรเกี่ยวกับความยากจนทั่วโลกได้บ้าง เล่มนี้อาจเป็นเรื่องที่คุณอยากตามอ่านไปด้วยกันอย่างใจเย็น